به گزارش خبرگزاری فارس از خرمشهر، همزمان با سالروز حماسه سوم خرداد پیکرهای پاک ۹۶ شهید دفاع مقدس از ساعت ۸ صبح امروز با حضور هزاران نفر از شهروندان در میان حزن و اندوه مردم از میدان مقاومت به سمت مسجد جامع تشییع شد.

در این مراسم پرشور فرمانده سپاه ولی عصر (عج) خوزستان و مسئولان استانی و محلی حضور داشتند.

بنابراین گزارش، شهدای تشییع شده، در مرحله چهارم تفحص در خاک عراق از مناطق عملیاتی مجنون و فاو شناسایی شده‌اند که عصر دیروز از طریق منطقه مرزی شلمچه به آغوش میهن اسلامی باز گشتند.

در حال حاضر آیین ویژه‌ای تحت عنوان وداع با شهدا در جلوی مسجد جامع خرمشهر میعادگاه رزمندگان اسلام در سالروز آزادسازی این شهر حماسه و ایثار در حال برگزاری است و جمعیت کثیری از مردم همیشه در صحنه خرمشهر نیز در مراسم حضور دارند.

قرار است پس از پایان مراسم، کاروان “فرزندان روح‌الله در آغوش روح‌الله” بعد از خرمشهر از شهرهای اهواز، شوش، دزفول، اندیمشک و پادگان دوکوهه، پلدختر، معمولان، خرم‌آباد، دورود، بروجرد، شازند، اراک، خمین، محلات، دلیجان، کاشان، قم و تهران عبور کند.

مطالب مشابه:

• پیکرهای مطهر ۱۱ شهید دفاع مقدس در اربعین سالار شهیدان تشییع می‌شوند
• دو شهید گمنام دوران دفاع مقدس در شهر مرزی سومار تشییع و به خاک سپرده شدند
• استقبال از لوح فشرده مستند دفاع مقدس

به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری فارس، نویسنده وبلاگ خاطرات جبهه در آخرین پست خود نوشت: این فقط گوشه ای است از نگاه همسایگی ما به آنان که هنوز نفس های خسته شان عطر خوش شلمچه و تلخی گاز شیمیایی با خود دارد و ما، از هم سخنی با آنان گریزانیم!

این ماجرا اصلا در کوچه و محله ما و شما اتفاق نیفتاده.

این داستان اصلا و ابدا واقعیت ندارد. فقط یک داستان واره است و بس!

این را، فقط و فقط نوشتم که خودم را تخلیه روحی کنم.

فاصله‌ای‌ ندارد. دیوار به‌ دیوار هستیم‌. یکی ‌دو وجب‌ بیش‌تر نیست‌. یکی‌ دو تا آجر؛ البته‌ من‌ فکر نمی‌کنم‌ چیزی‌ غیر از یک‌ تیغه‌ باشد. روزهای‌ اول‌ که‌ آمدند توی‌ محل‌ ما خانه‌ اجاره‌ کردند، زیاد اهمیت ‌ندادم‌. گفتم‌ شاید “آسم‌” دارد و یا ناراحتی‌ای‌ دیگر. دو سه‌ شب‌ که‌ گذشت، ‌خیلی‌ کلافه‌ شدم‌؛ رفتم‌ زنگ‌ خانه‌شان‌ را زدم‌. طبقه‌ی دوم‌. زنش‌ بود، آمد دم‌ در. اولش‌ رویم‌ نشد چیزی‌ بگویم‌. ولی‌ وقتی‌ فکر سروصدا و سرفه‌ها افتادم،‌ به‌ خودم‌ جرأت‌ دادم‌ و گفتم‌:

- می‌بخشید‌ خواهر، آقاتون‌ تشریف‌ دارند‌؟

ناراحت‌ و شرمنده‌، انگار که‌ همسایه‌های‌ دیگر هم‌ قبل‌ از من‌ گفته‌ باشند، گفت‌:

- دارند‌ نماز می‌خونند‌، اگه‌ امری‌ هست‌ بفرمایید.

کمی‌ آرام تر گفتم‌: “خواهرِ من،‌ اگه‌ ایشون‌ ناراحتی‌ داره‌، مریضه‌، ببرینش ‌دکتر، خوب‌ نیست‌ آدم‌ِ مریض‌ همین‌ طوری‌ توی‌ خونه‌ بمونه‌؛ باعث ‌ناراحتی‌ اهل‌ خونه‌اس…

سرش‌ را پایین‌ انداخت‌ و زیر لب‌ گفت‌: “چشم‌، حتماً می‌برمش ‌دکتر…

با همسایه‌های‌ دیگر هم‌ صحبت‌ کردم‌؛ آنها هم‌ شاکی‌ بودند ولی‌ هیچ‌کدام‌ مثل‌ ما ناراحتی‌ نمی‌کشیدند. اتاق‌ خواب شان‌ درست‌ دیواربه‌دیوار اتاق‌ خواب‌ ما بود. یک‌بار دیگر که‌ رفتم‌ در خانه‌شان‌، خودش‌ آمد دم‌ در. جوانی ‌بود شاید ۳۰ ساله‌ که می‌گفتند بچه‌دار نمی‌شوند. شاید همین‌ مریضش‌ کرده‌ بود. یک‌ دستمال‌ جلوی‌ صورتش‌ گرفته‌ بود، و مدام‌ سرفه‌ می‌کرد و خلط‌ بالا می‌آورد. حالم‌ داشت‌ به‌هم‌ می‌خورد. خیلی‌ خودم‌ را نگه‌ داشتم‌، دیگر کلافه‌ شده‌ بودم‌، بهش‌ گفتم‌:

ـ آقاجون‌ اگه‌ حالت‌ بَده‌ برو دکتر. اگه‌ درمون‌ داره‌ که‌ خب‌، خوبش‌کن‌. اگه‌ نه‌ که‌ برو یه‌ جایی‌ خونه‌ بگیر، تو بیابونا یه‌ جایی‌ که‌ کسی‌ نباشه‌ که‌ حداقل‌ مزاحم‌ آسایش‌ و آرامش‌ مردم‌ نشی‌. مردم‌ خسته ‌هستند صبح‌ تا شب‌ جون‌ کندن‌، کار کردن‌ می‌خوان‌ یه‌ دقیقه‌ توی خونه‌شون‌ آرامش‌ داشته‌ باشند‌. آخه‌ درست‌ نیست‌ که‌ آسایش‌ مردم رو به‌هم‌ بزنین‌. والله‌ من‌ فقط‌ احترام‌ این که‌ خیلی‌ مؤمن‌ و مسجدی‌ هستید ‌نگه‌ داشتم‌ وگرنه‌ چندبار تا حالا شکایت‌ کرده‌ بودم‌. یه‌ شب‌ نشد ما راحت‌ بخوابیم‌. عین‌ بمب‌ و موشک‌، تاپ‌وتاپ‌ پنجره‌هامون‌ می‌لرزه. باور کنید‌ خدارو خوش‌ نمی‌یاد. اونم‌ از شما که‌ اهل‌ خدا و پیغمبرید…

دیگر همه‌ی حرف هایم‌ را با او زدم‌. او فقط‌ سرفه‌ می‌کرد و سر تکان‌ می‌داد. یک‌بار که‌ خوب‌ نگاه‌ کردم‌، دیدم‌ توی‌ چشمانش‌ که‌ سرخ‌ شده ‌بود، اشک‌ جمع‌ شده‌. حتماً از سرفه‌هایش‌ بوده‌. می‌گفتند از بس ‌همسایه‌های‌ قبلی‌شان‌ ناراحت‌ و شاکی‌ بوده‌اند، این‌ خانه‌ را دربست ‌اجاره‌ کرده‌اند. همسایه‌ها می‌گفتند در عرض‌ یک‌ سال،‌ چند خانه‌ عوض‌کرده‌اند.

آن‌ شب‌ بدجوری‌ عصبانی‌ شدم‌. ساعت‌ ۵/۱۲ بود. یک‌ آن‌ یاد موشک‌باران ها افتادم‌. چی‌ کشیدیم‌ توی‌ آن‌ شب ها. رفتم‌ در خانه‌شان‌، زنگ‌ نزدم‌. محکم‌ با مشت‌ در را کوبیدم‌. همین‌ که‌ صدای‌ دویدن‌ کسی‌ راتوی‌ پله‌ها شنیدم‌، حتم‌ داشتم‌ خودش‌ است‌ و شاید می‌خواست‌ بیاید دعوا. خودم‌ را آماده‌ کردم‌. قصد داشتم‌ هر چی‌ که‌ از دهانم‌ درمی‌آید، بگویم‌:

ـ خجالتم‌ خوب‌ چیزی‌یه‌. شماها دیگه‌ شرف‌رو خوردید‌، حیارو تُف‌ کردید‌. بخواد این‌ جوری‌ باشه‌، همین‌ امشب‌ یه‌ کُلنگ‌ ورمی‌دارم‌ و دیوار رو خراب‌ می‌کنم‌ تا هم‌ شماها راحت‌ بشیند،‌ هم‌ ما. یا شب‌ سرفه ‌کن‌، روز مردم‌ راحت‌ باشند،‌ یا روز سرفه‌ کن‌ شب‌ مردم‌ آسایش‌ داشته‌ باشند‌، یه ‌ساعت‌ نباید خفه‌ خون‌ بگیری؟ اعصاب‌ مردمو خرد کردی‌. از بس‌ صدای ‌سرفه‌های‌ جناب‌ عالی‌ اومده،‌ مغزمون‌ وَرَم‌ کرده‌. اصلاً خواب‌ از خونه‌مون ‌رفته‌. اگه‌ یه‌ بار دیگه‌ صدای‌ سرفه‌ات‌ بلند شه‌، خونه‌رو روی‌ سرتون‌ خراب‌ می‌کنم‌. بگم‌ خدا اون‌ بی‌دینی‌ رو که‌ خونه ‌رو به‌ شما اجاره‌ داده‌، چی‌کار کنه‌. همینه‌ دیگه‌. آسایش‌ و امنیت ‌رو از مردم‌ گرفتید‌. همین ‌امشب‌ یه‌ استشهاد محلی‌ جمع‌ می‌کنیم‌ که‌ از این‌ محل‌ بیرون تون‌ کنند‌.

آمدم‌ با مشت‌ در را بکوبم‌ که‌ در باز شد. نزدیک‌ بود مشتم‌ بخورد توی‌ صورت‌ زنش‌ که‌ آمد در را باز کرد. سعی‌ کردم‌ خودم‌ را کنترل‌ کنم، ‌ولی‌ عصبانیتم‌ را از دست‌ ندهم‌. یک‌ دفعه‌ دیدم‌ زنش‌ دارد گریه‌ می‌کند؛ تا مرا دید، دست پاچه‌ شد. بُریده‌بُریده‌ با گریه‌ گفت‌:

ـ برادر خدا واسه‌ بچه‌هات‌ حفظت‌ کنه‌ … آقامون‌ داره‌ از دست‌ می‌ره ‌… حالش‌ خیلی‌ خرابه ‌…

گیر کردم‌. ماندم‌ چی‌کار کنم‌. بی‌اختیار گفتم‌:

- اگه‌ چیزی‌یه‌ من‌ برم‌ ماشینم‌ رو بیارم ‌…

ولی‌ او با هق‌هق‌گفت‌:

- نه‌ آقا … تلفن‌ زدم‌ آژانس ‌ماشین‌ بفرسته ‌… شما بیایید‌ بالای‌ سرش‌ باشید؛‌ من‌ یه‌ زن‌ تنهام ‌…

رفتم‌ بالا. وسط‌ اتاق‌ یه‌ تُشَک‌ پهن‌ شده‌ بود. شده‌ بود مثل‌ نی‌. زردِزرد. سرفه‌هایش‌ خیلی‌ سخت‌ و جان خراش‌ بود. سطل‌ کنار دستش‌ پر بود از خلط‌ خونی‌. گفتم‌:

- آخه‌ خواهر، ورش‌ دارید‌ زود ببریمش‌ درمانگاه ‌سر کوچه ‌…

گفت‌: “آخه‌ اینو هر دکتری‌ نمی‌شه‌ ببریم ‌…”

اهمیتی‌ ندادم‌ و گفتم‌ شاید دکتر خصوصی‌ داشته‌ باشند، آن‌ هم‌ که ‌الان‌ توی‌ خانه‌اش‌ خواب‌ است‌. سرفه‌هایش‌ سخت‌ شد. شکمش‌ خیلی‌ تند بالا و پایین‌ می‌رفت‌. خیلی‌ سخت‌ و با سروصدا نفس‌ می‌کشید. یکی‌دوتا از همسایه‌ها هم‌ آمدند. زن‌ و دختر من‌ هم‌ آمدند. زنم‌ اولش‌ شاکی ‌بود، ولی‌ وقتی‌ اوضاع‌ را دید، رفت‌ طرف‌ زن‌ او. شروع‌ کرد به‌ دل داری‌ وگِلِگی‌:

- عیبی‌ نداره‌ خواهر، خوب‌ می‌شه‌ … این‌ دور و زمونه‌ مریضی‌های‌ بدی‌ اومده‌. باید از همون‌ اول‌ می‌بردینش‌ دکتر. کوتاهی‌ کردید،‌ ولی‌ بازم ‌دیر نشده‌. همین‌ درمونگاه‌ سر کوچه‌ دکتر کشیک‌ خوبی‌ داره‌. از همون ‌اول‌ اگه‌ پی‌گیر می‌شدید حالا نه‌ خودتون‌ عذاب‌ می‌کشیدید‌، نه‌ همسایه‌ها …

زدم‌ به‌ پهلوی‌ زنم‌. رویم‌ که‌ به‌ او بود، افتاد به‌ قاب‌ عکس‌ روی‌ طاقچه‌. کنار آینه‌ و شمعدان‌، بغل‌ قرآن‌، عکس‌ یک‌ جوان‌ قوی‌ و تنومند بود که ‌لباس‌ بسیجی‌ تنش‌ کرده‌ بود؛ توی‌ جبهه‌ بود. عجب‌ هیکلی‌ داشت‌. از آنها بود که‌ می‌گویند یک‌ تنه‌ ۱۰ تا مرد را حریف‌ است‌. زن‌ همسایه‌مان‌که‌ دید من‌ دارم‌ به‌ عکس‌ نگاه‌ می‌کنم‌، رفت‌ آن‌ را برداشت‌ و گرفت‌ جلوی‌ صورتش‌ و شروع‌ کرد به‌ گریه‌ کردن‌. گفتم‌:

ـ می‌بخشید‌ آبجی‌، این‌ خدابیامرز کی‌یه‌؟

نگاهش‌ را که‌ بلند کرد، بدجوری‌ اشک‌ صورتش‌ را پوشانده‌ بود. مثل ‌این که‌ حرف‌ بدی‌ زده‌ باشم‌، یک‌ آه‌ بلند کشید که‌ زن های‌ همسایه‌ دویدند طرفش‌. سریع‌ آمدم‌ کنار. فکر کردم‌ که‌ باید برادرش‌ باشد که‌ این‌ جوری ‌برایش‌ گریه‌ می‌کند.

آن‌ مرد داشت‌ دست‌ و پا می‌زد، حالش‌ خیلی‌ بد شده‌ بود. با پنجه‌هایش‌ کم‌ مانده‌ بود تشک‌ را تکه‌پاره‌ کند. گفتم‌ که ‌بلندش‌ کنیم‌ و با ماشین‌ ببریمش‌ درمانگاه‌. تا آمدم‌ بلندش‌ کنم‌ مچ ‌دستم‌ را گرفت‌. فشار سختی‌ داد، تندتند نفس‌نفس‌ می‌زد، بدنش‌ تقلای‌ شدیدی‌ داشت‌. سعی‌ کردم‌ مچم‌ را از دستش‌ خلاص‌ کنم،‌ ولی‌ نشد. بدجوری‌ گرفته‌ بود. لبانش‌ به‌ ذکری‌ می‌جنبید. صدایی‌ به‌ گوش ‌نمی‌رسید جز خِرخِر نفس‌ زدن‌. خودش‌ را این‌طرف‌ و آن‌طرف‌ می‌انداخت‌. خون‌ از گلویش‌ بیرون‌ می‌زد. گرمای‌ تند و بدبویی‌ از دهانش ‌بیرون‌ می‌آمد.

مدام‌ با خِرخِر نفس‌ می‌گفت‌:

- سوختم‌ … سوختم ‌…

یک‌ دفعه‌ خودش‌ را بلند کرد و کوبید زمین‌. به‌ سختی‌ نفسی‌ کشید و شکمش‌ از حرکت‌ باز ایستاد. بدنش‌ آرام‌ شد. خونابه‌ از گوشه‌ لبش ‌جاری‌ گشت‌. صدای‌ جیغ‌ همسرش‌ در اتاق‌ پیچید و همه‌ را به‌ وحشت ‌انداخت‌. همه‌ مات شان‌ برده‌ بود که‌ چی‌ شده‌. ناگهان‌ قاب‌ عکسی‌ که‌ دست ‌زنش‌ بود، پَرت‌ شد و صاف‌ افتاد بغل‌ تشک‌ او، روی‌ گل های‌ سرخ‌ِ قالی‌. شیشه‌ی قاب‌ عکس‌ خورد شد. ریزریزریز. خوب‌ که‌ به‌ عکس‌ توی‌ قاب‌ نگاه‌ کردم‌، دیدم‌ چشمانش‌ آشناست‌. سرم‌ گیج‌ رفت‌ یک‌ نگاه‌ انداختم‌ به‌ صورت‌ او که‌ چشمانش‌ باز مانده‌ بود، نگاه‌ همان‌ نگاه‌ بود . تسبیحی‌ سفید از آنهایی‌ که‌ حاجی‌ها از مکه‌ می‌آورند، در دست‌ چپش‌ بود. چشمم ‌افتاد به‌ چیزی‌ که‌ در میان‌ تصویر داخل‌ قاب‌ بود. خوب‌ که‌ خیره‌ شدم، ‌دیدم‌ یک‌ ماسک‌ ضدگاز شیمیایی‌ است‌.

مطالب مشابه:

• شلمچه؛ قدمگاه ملائک
• شلمچه حسینی شده است
• آن شب بعثی‌ها آتش خیلی سنگینی در شلمچه ریختند

این سخنان در سی‌ام مردادماه سال ۱۳۸۳ و پس از مراسم روضه‌خوانی به مناسبت شهادت حضرت امام علی النقی علیه‌السلام بیان شده است.

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم

بالاخره در نبرد بین امام هادى (علیه‌السّلام) و خلفایى که در زمان ایشان بودند، آن کس که ظاهراً و باطناً پیروز شد، حضرت هادى (علیه‌السّلام) بود؛ این باید در همه‌ى بیانات و اظهارات ما مورد نظر باشد.

در زمان امامت آن بزرگوار شش خلیفه، یکى پس از دیگرى، آمدند و به درک واصل شدند. آخرین نفر آنها، «معتز» بود که حضرت را شهید کرد و خودش هم به فاصله‌ى کوتاهى مُرد. این خلفا غالباً با ذلت مردند؛ یکى به‌دست پسرش کشته شد، دیگرى به دست برادرزاده‌اش و به همین ترتیب بنى‌عباس تارومار شدند؛ به عکسِ شیعه. شیعه در دوران حضرت هادى و حضرت عسگرى (علیهماالسّلام) و در آن شدت عمل روزبه‌روز وسعت پیدا کرد؛ قوى‌تر شد.

حضرت هادى (علیه‌السّلام) چهل و دو سال عمر کردند که بیست سالش را در سامرا بودند؛ آن‌جا مزرعه داشتند و در آن شهر کار و زندگى مى‌کردند. سامرا در واقع مثل یک پادگان بود و آن را معتصم ساخت تا غلامان ترکِ نزدیک به خود را – با ترکهاى خودمان؛ ترکهاى آذربایجان و سایر نقاط اشتباه نشود – که از ترکستان و سمرقند و از همین منطقه‌ى مغولستان و آسیاى شرقى آورده بود، در سامرا نگه دارد. این عده چون تازه اسلام آورده بودند، ائمه و مؤمنان را نمى‌شناختند و از اسلام سر در نمى‌آوردند. به همین دلیل، مزاحم مردم مى‌شدند و با عربها – مردم بغداد – اختلاف پیدا کردند. در همین شهر سامرا عده‌ى قابل توجهى از بزرگان شیعه در زمان امام هادى (علیه‌السّلام) جمع شدند و حضرت توانست آنها را اداره کند و به وسیله‌ى آنها پیام امامت را به سرتاسر دنیاى اسلام – با نامه‌نگارى و… – برساند. این شبکه‌هاى شیعه در قم، خراسان، رى، مدینه، یمن و در مناطق دوردست و در همه‌ى اقطار دنیا را همین عده توانستند رواج بدهند و روزبه‌روز تعداد افرادى را که مؤمن به این مکتب هستند، زیادتر کنند. امام هادى همه‌ى این کارها را در زیر برق شمشیر تیز و خونریز همان شش خلیفه و على‌رغم آنها انجام داده است. حدیث معروفى درباره‌ى وفات حضرت هادى (علیه‌السّلام) هست که از عبارت آن معلوم مى‌شود که عده‌ى قابل توجهى از شیعیان در سامرا جمع شده بودند؛ به‌گونه‌اى که دستگاه خلافت هم آنها را نمى‌شناخت؛ چون اگر مى‌شناخت، همه‌شان را تارومار مى‌کرد؛ اما این عده چون شبکه‌ى قوى‌اى به‌وجود آورده بودند، دستگاه خلافت نمى‌توانست به آنها دسترسى پیدا کند.

یک روزِ مجاهدت این بزرگوارها – ائمه (علیهم‌السّلام) – به قدر سالها اثر مى‌گذاشت؛ یک روز از زندگى مبارک اینها مثل جماعتى که سالها کار کنند، در جامعه اثر مى‌گذاشت. این بزرگواران دین را همین‌طور حفظ کردند، والّا دینى که در رأسش متوکل و معتز و معتصم و مأمون باشد و علمایش اشخاصى باشند مثل یحیى‌بن‌اکثم که با آن‌که عالم دستگاه بودند، خودشان از فساق و فجار درجه یکِ علنى بودند، اصلاً نباید بماند؛ باید همان روزها بکل کلکِ آن کنده مى‌شد؛ تمام مى‌شد. این مجاهدت و تلاش ائمه (علیهم‌السّلام) نه فقط تشیع بلکه قرآن، اسلام و معارف دینى را حفظ کرد؛ این است خاصیت بندگان خالص و مخلص و اولیاى خدا. اگر اسلام انسانهاى کمربسته نداشت، نمى‌توانست بعد از هزار و دویست، سیصد سال تازه زنده شود و بیدارى اسلامى به‌وجود بیاید؛ باید یواش یواش از بین مى‌رفت. اگر اسلام کسانى را نداشت که بعد از پیغمبر این معارف عظیم را در ذهن تاریخ بشرى و در تاریخ اسلامى نهادینه کنند، باید از بین مى‌رفت؛ تمام مى‌شد و اصلاً هیچ چیزش نمى‌ماند؛ اگر هم مى‌ماند، از معارف چیزى باقى نمى‌ماند؛ مثل مسیحیت و یهودیتى که حالا از معارف اصلى‌شان تقریباً هیچ‌چیز باقى نمانده است. این‌که قرآن سالم بماند، حدیث نبوى بماند، این همه احکام و معارف بماند و معارف اسلامى بعد از هزار سال بتواند در رأس معارف بشرى خودش را نشان دهد، کار طبیعى نبود؛ کار غیرطبیعى بود که با مجاهدت انجام گرفت. البته در راه این کار بزرگ، کتک‌خوردن، زندان‌رفتن و کشته‌شدن هم هست، که اینها براى این بزرگوارها چیزى نبود.

ائمه‌ى ما در طول این دویست‌وپنجاه سال امامت – از روز رحلت نبى مکرم اسلام (صلّى‌اللَه‌علیه‌وآله) تا روز وفات حضرت عسکرى، دویست‌وپنجاه سال است – خیلى زجر کشیدند، کشته شدند، مظلوم واقع شدند و جا هم دارد برایشان گریه کنیم؛ مظلومیت‌شان دلها و عواطف را به خود متوجه کرده است؛ اما این مظلومها غلبه کردند؛ هم مقطعى غلبه کردند، هم در مجموع و در طول زمان.

والسّلام علیکم و رحمةالله برکاته

منبع: شبکه خبری دز

به گزارش خبرنگار دفاعی خبرگزاری فارس، سردار عبدالله عراقی جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه در نشست خبری که عصر امروز دوشنبه برگزار شد، ضمن گرامیداشت سالروز سوم خرداد گفت: در طول ۲۰۰ ، ۳۰۰ سال گذشته خرمشهر ۴ بار اشغال شده و مجدداً به آغوش ایران بازگشته است.

وی افزود: در ابتدای جنگ تحمیلی عراق ارتش سازمان یافته و آماده به جنگی داشت و در مقابل نظام ما نوپا بود و نیروهای مسلح‌مان آمادگی کامل نداشتند و با این حال ما بدون هیچ دژ و امکاناتی ۳۴ شبانه‌روز در خرمشهر مقاومت کردیم.

عراقی ادامه داد: غرور دینی و ملی ما با از دست دادن خرمشهر جریحه‌دار شد و همه تلاش کردند این قسمت از پیکره ایران اسلامی به آغوش کشور بازگردد.

جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه خاطرنشان کرد: عراق پس از تصرف خرمشهر آن را تبدیل به یک دژ تسخیرناپذیر کرده بود و ۳۶ هزار نیروی جنگی عراق در آن مستقر شده بودند و زمانی که ایران آن را از عراق پس گرفت بازتاب فوق‌العاده‌ای در جهان داشت.

وی افزود: این پیروزی برای ما به عنوان یک نقطه عطف تاریخی ثبت و ماندگار شده است. ما در عملیات بیت‌المقدس توانستیم غرور ملی، مذهبی و دینی جریحه‌دار شده ملت ایران را ترمیم کنیم و به آرامش برسانیم.

عراقی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به یادواره ۸ هزار شهید شیمیایی دفاع مقدس گفت: یادواره روز سوم خرداد سالروز آزادسازی خرمشهر در شهر بروجرد استان لرستان برگزار می‌شود.

وی ادامه داد: مظلوم‌ترین شهدا و جانبازان ما شهدا و جانبازان شیمیایی هستند و هنوز با گذشت سالها از جنگ خیلی از جانبازان شیمیایی ما روی تخت بیمارستان‌ها و منازل‌شان هستند که حسرت یک نفس عمیق را دارند.

جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه خاطرنشان کرد: تاکنون یادواره‌ای به نام یادواره شهدای شیمیایی برگزار نشده بود به همین منظور سپاه به خصوص نیروی زمینی تلاش کرد تا برای این ۸ هزار شهید یادواره‌ای برگزار کند.

عراقی در ادامه سخنانش تصریح کرد: ارتش عراق در یک سال اول جنگ تحمیلی پیشروی‌های خوبی در خاک ما داشت و نیازی نمی‌دید به صورت گسترده از جنگ شیمیایی علیه ما استفاده کند ولی با این حال از ماههای اول جنگ شواهدی داریم که ارتش عراق به دنبال تست سلاح‌های شیمیایی به صورت موردی بوده است.

وی افزود: به عنوان مثال عراق در ۲۴ مهر ۵۹ در جبهه اهواز و در ۲۳ دی ۵۹ در جبهه‌های هلاله،‌نیخزر، اهواز و دزفول و در سال ۶۰ در جبهه‌های هویزه گلوله‌های شیمیایی شلیک کرد و در اواخر سال ۶۰ شاهد بودیم رسماً ارتش عراق اقدام به ایجاد رسته نظامی به نام جنگ‌های شیمیایی در ارتش خود می‌کند.

عراقی گفت: با دیدن این شواهد ما نیز اقدام به تجهیز نیروها برای مقابله با عملیات‌های شیمیایی و راه‌اندازی گردان‌های پدافند جنگ نوین کردیم و ۴ یگان برای مقابله با عملیات‌های شیمیایی راه‌اندازی شد.

جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه خاطرنشان کرد: پس از عملیات‌های موردی و در سال ۶۱-  ۶۲ به بعد عراق به صورت رسمی عملیات‌های شیمیایی خود را در حجم گسترده انجام داد و دنیا از صدام با فروش سلاح‌های شیمیایی به آن حمایت می‌کرد. هیچکدام از کشورهای دنیا که مدعی دموکراسی بودند عملیات‌های شیمیایی عراق را محکوم نکردند و در سازمان‌های بین‌المللی هم هیچگاه ندیدیم که قطعنامه‌ای در خصوص عملیات‌های شیمیایی عراق صادر شود.

عراقی در ادامه با اشاره به یادواره شهدای شیمیایی گفت: در این یادواره از برخی خانواده شهدا و جانبازان شیمیایی و برخی بازماندگان خانواده جان‌باختگان شهر حلبچه دعوت شده است.

وی افزود: همچنین پیش‌بینی شده که ریاست جمهوری در خصوص این یادواره پیامی صادر کند و قطعنامه‌ای نیز صادر می‌‌شود. همچنین از برخی نمایندگان مجلس نیز برای حضور در یادواره دعوت شده است.

جانشین فرمانده نیروی زمینی سپاه در ادامه در خصوص سؤالی مبنی بر همکاری سپاه و دولت گفت: مقام معظم رهبری همیشه تأکیدشان این بوده سپاه بعد از جنگ با توجه به توانمندی‌های سازندگی‌ که در اختیار دارد در جهت عمران، آبادسازی و محرومیت‌زدایی به کمک دولت برود که سپاه هم از طریق قرارگاههای سازندگی خاتم‌الانبیاء اقدامات فراوانی را انجام داده و بعد از این هم سپاه در جهت عمران و آبادانی به دولت کمک می‌کند.

مطالب مشابه:

• یادواره ۱۴ هزار شهید کارگر کشور در تبریز برگزار می‌شود
• اولین شهید ارمنی دفاع مقدس
• یادواره ملی شهید میثمی در تهران برگزار شد

به گزارش خبرنگار حماسه و مقاومت باشگاه خبری فارس «توانا»، حاج احمد با همان عصایی که زیر بغل داشت آمد روی چهارپایه ایستاد و پشت میکروفن قرار گرفت. لحظه‌ای در سکوت با دقت به چهره‌های بچه‌ها نگاه کرد و بعد گفت:

برادران! ما وقتی از تهران آمدیم، قول دادیم تا خرمشهر را از دست دشمن نگیریم، باز نگردیم. الان دشمن حالت انفعالی پیدا کرده است. ان شاءاللّه با انجام مرحله بعدی این عملیات ضربه محکمی به او وارد می‌آوریم و با ابتکار عمل در جبهه، کار دشمن را تمام و خرمشهر را آزاد خواهیم کرد.

برادران! تا به حال چندین بار از قرارگاه نصر به تیپ ما دستور داده‌اند که بکشید عقب، ولی ما این کار را نکردیم. چون می‌دیدیم که روحیه شما خیلی بالاست و با آنکه هر لحظه امکان دارد ارتش عراق شما را مورد حمله گاز انبری قرار بدهد، با این حال شما خوب مقاومت می‌کنید. دشمن با این همه پاتکی که کرده، حتی نتوانسته یک قدم جلو بیاید.

ما قصد داریم تا چند روز دیگر خرمشهر را آزاد کنیم. شنیده‌ام بعضی‌ها حرف از مرخصی و تسویه زده‌اند. بابا! ناموس شما را برده‌اند – مقصود حاجی، خرمشهر بود – همه چیز شما را برده‌اند! شما می‌خواهید بروید تهران چه کار کنید؟ همه حیثیت ما این جا در خطر است. شما بگذارید ما برویم با آب اروند رود وضو بگیریم و نماز فتح را در خرمشهر بخوانیم، بعد که برگشتیم خودم به همه تسویه می‌دهم.

الان وضع ما عین زمان امام حسین (علیه السلام) است. روز عاشوراست! بگذارید حقیقت ماجرا را بگویم. ما الان دیگر نیروی تازه نفس نداریم. کل قوای ما در این زمان، فقط همین شماها هستید و دشمن هم از این مسئله اطلاع ندارد. در مرحله بعدی عملیات با استفاده از شما می‌خواهیم خرمشهر را آزاد کنیم.

مطمئن باشید اگر الان نتوانیم این کار را انجام بدهیم، هیچ وقت دیگر موفق به انجام آن نخواهیم شد. بسیجی‌ها! شما که می‌گویید اگر ما در روز عاشورا بودیم به امام حسین(علیه السلام) و سپاه او کمک می‌کردیم، بدانید، امروز روز عاشوراست.

حاج احمد یک نگاه پر از لطفی به برادران که اکثراً با سر و صورت و دست و پای زخمی روبروی او به خط شده بودند کرد و ادامه داد: به خدا قسم من از یک یک شما درس می‌گیرم. شما بسیجی‌ها برای من و امثال من در حکم استاد و معلم هستید.

من به شما که با این حالت در منطقه مانده‌اید حجتی ندارم. می‌دانم تعداد زیادی از دوستان شما شهید شده‌اند. می‌دانم بیش از ۲۰ روز است دارید یک نفس و بی‌امان در منطقه می‌جنگید و خسته‌اید و شاید در خودتان توان ادامه رزم سراغ ندارید. ولی از شما خواهش می‌کنم تا جان در بدن دارید، بمانید تا که شاید به لطف خدا در این مرحله بتوانیم خرمشهر را آزاد کنیم…

در آخر صحبت‌هایش، در حالی که اشک از چشمانش سرازیر شده بود، گفت: خدایا! راضی نشو که حاج احمد زنده باشد و ببیند ناموس ما، خرمشهر ما، در دست دشمن باقی مانده. خدایا! اگر بنابراین است که خرمشهر در دست دشمن باشد، مرگ حاج احمد را برسان!

سخنرانی روز پنج‌شنبه ۳۰ اردیبهشت سال ۶۱

همزمان با شب آغاز مرحله سوم عملیات الی بیت‌المقدس

مکان: دارخوین

وپژه‌نامه سی‌امین سالگرد آزادسازی خرمشهر در گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس

مطالب مشابه:

• آزادسازی خرمشهر غرور ملی را در دل زنده کرد
• شهید احمد کاظمی به روایت شهیدان زنده
• فتح خرمشهر اراده جهانی دشمن را شکست

حرکت
ناگهان برگه‌ای در تابلوی اعلانات دانشگاه توجهم را جلب کرد
«ثبت نام اردوی جهادی». . . گویا گمشده ام را یافته بودم «جهاد»، آری این همان واژه‌ای بود که مرا از «درجا» زدن نجات می‌داد. سعی و تلاش و کوشش آن هم نه به صورت طبیعی، با همت و کار مضاعف.
فوراً حرکت کرده و ثبت نام کردم. قرار شد برویم سیستان و بلوچستان، شهرستان نیک شهر، روستای زبرینگ. خیلی‌ها به خاطر بعد مسافت و گرمی هوا و. . . مرا نهی می‌کردند اما تقدیر الهی بر دعوت و حضور این بنده عاصی بود، پس حرکت کردم به سوی جهادی الهی.

فراموش‌شدگان
هر چه می‌رفتیم نمی‌رسیدیم، کوه‌ها و دشت‌ها را سپری می‌کردیم و رودخانه‌ها را، به هر سختی که بود پشت خودروی وانت بالا و پایین می‌پریدیم. باورش برای من که تمام امکانات را در تهران بدون ذره‌ای شکر گزاری و با اسراف فراوان در اختیار داشتم، محال بود. روستاهایی که گویا فراموشی ابدی بودند و انقلاب اسلامی آنها را شناسایی کرده و مختصر امکاناتی به آنها داده شده بود. برای ما که دانشجو بودیم و آرمانگرا، خیلی خوشایند نبود کم کاری دولت‌های به اصطلاح سازندگی و اصلاحات؛ دولت هایی که سازندگی را در تهران و اطرافیانشان دیده بودند و اصلاحات را در ویلاها و حساب‌های ارزی شان انجام داده بودند. زبرینگ – کوردان و چیل‌کنار، شیعه و سنی همه در فقر بودند، نه آب آشامیدنی، نه مراکز بهداشتی، نه حمام و سرویس بهداشتی، نه مدرسه راهنمایی و دبیرستان، حتی چیل‌کنار برق هم نداشت. همه کپر نشین بودند.

جهاد
گریه امانم را بریده بود و جوانان جهادی غرق در ناامیدی و یأس شده بودند که منویات طلایه دار جهاد و هجرت آقا سید علی عزیز، قعود ما را به قیامی آتشین مبدل کرد که فرمودند: « حضور جوانان مؤمن و متدین و متشرع در یک مجموعه روستایی مظهر مجسم آیه قرآن است»، پس قرار بود آیات الهی را عمل نماییم. توصیفات بی‌بدیل مولا در مقام بچه‌های جهادی، آغازی جهادی شد برای خدمتی آسمانی و ماندگار.
عده‌ای مشغول ساخت چهار خانه برای محرومان- برخی درگیر ساخت ۲۱ چشمه، حمام وسرویس بهداشتی- بعضی‌ها هم مشغول برگزاری کلاس‌های آموزشی، فرهنگی، هنری، ورزشی و. . . خلاصه اردوی جهادی «منتظران خورشید» تبدیل شده بود به «پادگان دوکوهه» شاید هم «کرخه» دیگری را تداعی می‌کرد که اگر از رزمندگان این جهاد هم از علت حضورشان بپرسی، خواهند گفت: «فقط به عشق امام خامنه ای»

هجرت
خدایا شکرت! دیگر آن جوان غمگین نبودم که احساس پوچی می‌کردم. حال از منیت و خودیت به سوی الوهیت و ابدیت هجرت کرده بودم؛ هجرتی ازمن تا خدا، از خودخواهی به دیگر خواهی و نهایتاً خداخواهی، هجرتی نه در خلوت وعزلت، هجرتی در میان مردم؛ مردمانی متفاوت با شهر، از جنس عاشقی و مهربانی، مملو از زلال صمیمیت وصداقت. احساس خدمت به عباد الله، قهقهه کودکان و نوجوانان روستا و لبخند رضایت پیرمردان و پیرزنان فراموش شده، بار تکلیفی که مدت‌ها بود سنگینی‌اش امانم را بریده بود، گویا از جسم وجانم رخت بر بسته و فارغ البال، پرنده وجودی ام را به اوج آسمان‌ها پرواز می‌داد. آری چقدرزیبا بود اردوی جهادی وعجب لذتی دارد هجرت برای خدا.

و آخر
برای اردوی جهادی آخری نیست. هنوز هم به آن روستاها می‌روم. تازه خودم رایافته ام. همین دو سه روز قبل اهالی شیعه وسنی را به یاد شهید عزیز خدمت نورعلی شوشتری به حرم مطهر رضوی بردیم و همگی میهمان سلطان سریع‌الرضا علی بن موسی الرضا (ع) بودیم.
آخر کار برای منتظران خورشید، ظهور خورشید عالم تاب حقیقت است که منتظران برای تعجیل در فرجش، جهاد و قیام را انتخاب کرده و برای‌شان لحظه تحویل سال و تابستان و گرمی هوا و تهدید وهابیت و… فرقی نمی‌کند. بر و بچ جهادی با گوشه نشینی و قعود مبارزه می‌کنند و هر شغلی هم که داشته باشند تنبلی و سستی را به حریم دل راه نمی‌دهند، حتی اگر متأهل هم شوند باز هفت سین نوروزشان را در مسجد روستا پهن می‌کنند. . . باشد که در رکاب حضرتش ادای تکلیف کرده و جهاد نهایی خلقت را به سرانجام عاشقی متصل نماییم.

منبع: جوان

مطالب مشابه:

• بررسی بودجه در پنج روز پایانی امسال در صحن علنی امکان پذیر نیست
• پایانی تلخ برای سفر معنوی حج
• ویژگی منتظران واقعی

گروه دین و اندیشه خبرگزاری مهر، در نظر دارد هر هفته با استفاده از تفاسیر قرآن به ویژه تفسیر آیت الله جوادی آملی نکات کلیدی و راهگشای هر سوره از قرآن را از ابتدای سوره فاتحة الکتاب به دوستداران قرآن ارائه دهد که نخستین شماره از این گزارش به تفسیر آیه « بسم الله الرحمن الرحیم» می پردازد:

مطالب مشابه:

• تصاویر حیرت انگیز سالم ماندن قرآن کریم در اتوموبیل سوخته
• نکاتی درباره حضور خانوادگی سیدالشهدا در کربلا
• نکاتی درباره بحران هسته ای ژاپن

مادرش نذر کرد که اگر پسرم از این مرض شفا یابد، پول زیادى را براى امام هادى علیه السلام بفرستد. این در حالى بود که طبیبان و جراحان از درمان متوکّل عاجز و متحیر شده بودند.

در این میان فتح بن خاقان که انیس، طبیب، وزیر و مشیر متوکّل بود گفت: اگر از ابوالحسن مى پرسیدید، خوب بود. شاید او دارو و علاجى براى این دمل بفرماید.

کسى را نزد امام هادى علیه السلام فرستادند، آن حضرت فرمود:
خذوا کسب الغنم و دقّقوه بماء الورد و وضعوه على الخراج ، فانّه نافع باذن الله ان شاءالله تعالى .

پشکل گوسفند را در گلاب نرم کرده ، بر دملش گذارید که نافع است ان شاءالله .
چون فرستاده برگشت و آن دوا را گفت : حضار شروع کردند به خندیدن و استهزاء نمودن .

فتح بن خاقان گفت : این دستور اگر نفع نداشته باشد، ضرر هم ندارد و باید امتحان کرد، من امیدوارم نافع باشد.
پس طبق دستور حضرتش عمل کردند و مرهم را روى دمل قرار دادند، طولى نکشید که فورى درد تسکین یافت و متوکّل خوابید و با فاصله کمى دمل سر باز کرد و زخم خوب شد و متوکّل از مرگ نجات یافت .

مادرش خوشحال شد و مبلغ دوهزار دینار در کیسه گذاشت و مهر نموده ، خدمت آن حضرت فرستاد.

وقتى متوکّل خوب شد و چند روزى از این حادثه گذشت ، دشمنان اهل بیت علیهم السلام به قصد سخن چینى به متوکّل گفتند: ابوالحسن علیه السلام مال و سلاح بسیار تدارک دیده و به فکر خروج است .

متوکّل باور کرد و به سعید حاجب امر نمود که شبانه و بى خبر، به خانه آن حضرت بروند و هر مال و سلاحى که دیدند بیاورند..

نصف شب سعید حاجب با جمعى به خانه امام هادى علیه السلام ریختند و چون تاریک بود راه را گم کردند و متحیر بودند که ناگاه آن حضرت صدا زد: اى سعید! صبر کن تا چراغ بیاورم و خود حضرت راهنمایى نمود، سعید دید حضرت لباس پشمى پوشیده و روى حصیرى مشغول نماز است .
حضرت فرمود: بگرد و تفحص کن .

سعید گشت و در طاقچه کیسه اى دید که به مهر مادر متوکّل مهر شده بود. سعید آن را نزد متوکّل آورد و او در مورد آن کیسه از مادرش سوال کرد.
گفت : هنگام بیمارى تو من به حضرت متوسل شده و براى تو نذر کرده بودم .
متوکّل نیز کیسه اى اضافه کرد و نزد آن حضرت فرستاد و عذرخواهى کرد(کشف الغمة ، فصول المهمة ، حدیقة الشیعة ، ص ۶۱۴، منتهى الآمال : ص ۲۵۵ و ۲۵۶٫).

منبع:
چهره هاى درخشان سامرّاء ، حضرت امام هادى و امام عسکرى علیهماالسلام ؛ نوشته على ربانى خلخالى

مطالب مشابه:

• وقتی امام آقای قاضی را امام جمعه تبریز کرد
• جسارت‎ به امام هادی (ع)، خشم شیعیان را برانگیخته است
• خواننده توهین‌کننده به امام هادی(ع) مرتد است