سایت رسمی عشرت شایق » عمومی

راستش را نگفتند …

عشرت شایق — Fri, 30 Jul 2010 06:45:43 +0000

کسی به ما نگفت که تو «عثنا علیکم عباداً لنا» هستی … نگفتند به ما «اُولی بأسٍ شدیدٍ» هستی… وقتی تو بیایی قدس، را برای همیشه آزاد خواهی کرد… عجب نمازی شود نماز پشت سر تو، که «عیسی بن مریم» هم به تو اقتدا خواهد کرد…

به گزارش گروه پاتوق شیشه ای «شبکه خبر دانشجو»، پایگاه دانشجویان بسیجی دانشگاه آزاد اسلامی کرج (تبیین) نوشت:

راستش را نگفتند … یا لااقل همه راست را نگفتند…

گفتند تو که بیایی خون به پا می کنی، جوی خون به راه می اندازی، و جهانی را از ظهور تو ترساندند… درست مثل اینکه حادثه ای به شیرینی تولد را کتمان کنند و تنها از درد زادن بگویند…

من از همان کودکی دوستت داشتم و با همه فطرتم به تو عشق می ورزیدم و با همه وجودم بی تاب آمدندت بودم…

عشق باید به مرحله یقین برسد تا بفهمیم که آمدن تو شرین ترین نیازمان است…

اما در جای جای دنیا، بیش از آنکه از جهان پر از عدالت تو بگویند، قصه جنگ بزرگ آخرالزمانی را تعریف کرده اند…

در حالی که چه گلستانی می شود جهان،‌ وقتی تو بیایی…

جاهلان، دیروز پیغام فرستاند که ظهور در ایران یک افسانه ۱۰۰۰ ساله است و تا چند سال دیگر این افسانه به پایان خواهد رسید… ظهور را افسانه خواندند افسانه سرایان، همانانی که قیام جدت را “تراژدی”…

بعضی هم از روی بی بصیرتی، پیش از آن که نگاه مهر گستر و دست های عاطفه تو را توصیف کنند ، شمشیر تو را نشانمان دادند…

مگر نه آن که برای این که گل ها رشد کنند باید علف های هرز را وجین کرد؟ و این جز با داسی برنده و سهمگین ممکن نیست… پیش از این چند بار دیگر نوشته بودم که من سال ۸۸ را دوست دارم …سال ۸۸، سال وجین کردن علف های هرز بود… سال ۸۸ سال نائب تو بود و سال”یوم تبلی السرائر”…

روزی تو خواهی آمد، از کوچه های باران…برای اینکه مظلومان تاریخ نفسی راحت بکشند … برای اینکه تمام مردمان خوب دنیا، لبخند، که جزئی از فطرتشان بود را پس بگیرند… و تو می آیی که حق همه مظلومان را اعاده کنی و حق مظلوم ترین مظلومان را… گل پسر فاطمه(س) را، که در کنار آب، لب تشنه پرپرش کردند…

و این ها همه معجزه ای است، که تنها ازتو برمی آید و تنها با دست تو محقق می شود.

هم کلاسی هایم گاه و بیگاه همان پیغام های افسانه سرایان بی بصیرت را برام می فرستند…

اما آقا جان! همکلاسی های من بی بصیرت نیستید … هیچ تقصیر آنان نیست..

آن بهشت را که تو می آوری، کسی برای ما ترسیم نکرد…

کسی به ما نگفت ساحل امید که در پس این دریای خون نشسته، چگونه ساحلی است. کسی به ما نگفت که وقتی تو بیایی، پرندگان در آشیانه های خود جشن می گیرند و ماهیان دریا شادمان می شوند و چشمه ها خواهند جوشند و زمین، چندین برار محصول خویش را ارزانی می دارد…

آقا جان!

به ما نگفتند که وقتی تو بیایی، ساکنان زمین و آسمان به تو عشق می ورزند…

به ما نگفتند که وقتی تو بیایی، هیچ زن محجبه ای به جرم اجرای احکام خدا در دادگاه ناکسین شهید نمی شود.

به ما نگفتند وقتی تو بیایی آسمان باران را فرو می فرستد و زمین گیاهان خود را می رویاند و همه آرزو می کنند که کاش مردگانشان زنده بودند و آرامش حقیقی را می دیدند.

به ما نگفتند وقتی تو بیایی، دیگر منافقین نمی تواند ادعای در ”خط تو بودن” را کنند.

به ما نگفتند وقتی بیایی، خداوند چگونه برکاتش را بر اهل زمین می فرستند… همان برکاتی که به خاطر وجود “حرمله ها” گاه از ما صلب توفیق می شد…

و به ما نگفتد که وقتی تو بیایی، تمام امت به آغوش تو پناه می آوند… به ما نگفتند وقتی تو بیایی، پرده های نفاق کنار می رود… دیگر هیچ شیخ بی سوادی ادعای تجاوز نمی کند! دیگر هیچ زن متفکری بیانیه علیه” نائب “ت نمی دهد و هیچ مهندسی نیست که به خاطر خودخواهی و خونخواهی، جوانان امت جدت را به خیابان ها بکشاند…

اصلا به ما نگفتد وقتی تو بیایی، قدس رنگ شادی به خود می گیرد و از زیر یوغ صهیونها، نجات خواهد یافت…

کسی به ما نگفت که تو” عثنا علیکم عباداً لنا”هستی … نگفتند به ما ”اُولی بأسٍ شدیدٍ “هستی… وقتی تو بیایی قدس، را برای همیشه آزاد خواهی کرد… عجب نمازی شود نماز پشت سر تو، که “عیسی بن مریم” هم به تو اقتدا خواهد کرد…

خیابان های غزه، از خون پاک می شوند و هرچه هست برق شادی است در چشم کودکانش…

من نمی دانم چرا هیج کس از زییا رویی چون تو، در عصر غفلت و بی بصیرتی حرف نمی زند …تو که بیایی عدالت را آن چنان که باید و شاید در پهنه ی جهان می گستری و “حق و حقیقت” را ، معنایی دوباره می بخشی.

ای محبوب و ای معشوق آسمانی، مهدی جان!

ما بی آنگه مختصات آن بهشت موعود را بدانیم و مدینه فاضله ی حضور تو را بشناسیم، تو را دوست می داشتیم و به تو عشق می ورزیدیم …ظهور تو بی تردید است…

اللهم عجل لولیک الفرج…

نزدیک‌ترین اسم به اسم اعظم

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 20:36:43 +0000

گفتن بسم الله الرحمن الرحیم برای آغاز هر کار و فعالیتی همواره مورد تاکید بزرگان دین بوده و این سنت حسنه از ویژگی‌های مسلمانان به جهت شاهد و ناظر گرفتن خداوند بر تمام اعمال بندگان است…

آنچه در پی می‌آید روایاتی است که مخاطبان ارجمند را با برکات این ذکر آسمانی بیشتر آشنا می‌کند.

* نوشتن حسنه

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

إذا قالَ الْعَبدُ عِندَ مَنامِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ یَقولُ اللّه‏ُ: مَلائِکَتى! اُکتُبُوا بِالْحَسَناتِ نَفسَهُ إلَى الصَّباحِ؛

هر گاه بنده‏اى هنگام خوابش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید، خداوند به فرشتگان مى‏گوید: به تعداد نفس‏هایش تا صبح برایش حسنه بنویسید.جامع الأخبار، ص ۴۲

* پاکی از گناه

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

اَلْعَبد… إِنْ قالَ فى أوَّلِّ وُضوئِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ طَهُرَت أعضاؤُهُ کُلُّها مِنَ الذُّنوبِ؛

اگـر بنـده‏اى… در ابتداى وضویش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم بگوید همه اعضایش از گناهان پاک مى‏شود.

تفسیر الامام العسکرى علیه‏السلام ، ص ۵۲۱

* سپر از زبانیه

پیامبر صلى‏الله‏علیه‏و‏آله :

مَن أرادَ أَنْ یُنجِیَهُ اللّه‏ُ مِنَ الزَّبانیَةِ التِّسعَةِ عَشَرَ فَلْیَقرَأْ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ فَإنَّها تِسعَةَ عَشَرَ حَرفا لِیَجعَلَ اللّهُ کُلَّ حَرفٍ مِنها جُنَّةً مِن واحدٍ مِنهُم؛

هر کس مى‏خواهد خداوند او را از زبانیه (فرشتگان عذاب) نوزده‏گانه برهاند، بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم را قرائت کند زیرا آن نوزده حرف است. تا خداوند هر حرف آن را سپرى در مقابل یکى از آن فرشتگان قرار دهد.

بحارالأنوار، ج ۸۹ ، ص ۲۵۸

* اعظم آیات قرآن

امام کاظم علیه‏السلام :

سُئِلَ الکاظِمُ علیه‏السلام : و أىُّ آیَةٍ أَعظَمُ فى کِتابِ اللّه‏ِ؟ فَقالَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ؛

از امام کاظم علیه‏السلام پرسیدند: کدامیک از آیات کتاب خدا برتر و بزرگ‏تر است؟ فرمودند: بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم. بحارالأنوار، ج ۸۹ ، ص ۲۳۸

* جایگاه بسم الله

امام رضا علیه‏السلام :
إنَّ بِسمِ اللّه‏ِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ أقرَبُ إلَى اسْمِ اللّه‏ِ الأْعظَمِ مِن سَوادِ الْعَینِ إلى بَیاضِها؛
بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم، به اسم اعظم نزدیک‏تر است از سیاهى چشم به سفیدى‏اش.
عیون أخبار الرضا، ج ۱، ص

* کلید درهای طاعت
امام صادق علیه‏السلام:
اِغْلِقُوا أَبوابَ الْمَعصیَةِ بِالإْسْتِعاذَةِ وَ افْتَحُوا أبوابَ الطّاعَةِ بِالتَّسمیَةِ ؛
درهاى گناهان را با استعاذه (پناه بردن به خدا) ببندید و درهاى طاعت را با بسم اللّه‏ گفتن بگشایید.
الدعوات، ص ۵۲

* شراکت شیطان
امام صادق علیه‏السلام:

إذا تَوَضَّأَ أحَدُکُم و لَم یُسَمَّ کانَ لِلشَّیطانِ فى وُضوئِهِ شِرکٌ و إن أکَلَ أو شَرِبَ أو لَبِسَ و کُلُّ شَى‏ءٍ صَنَعَهُ یَنبَغى أن یُسَمِّى عَلَیهِ فَإن لَم یَفعَل کانَ لِلشَّیطانِ فیهِ شِرکٌ؛

هر گاه یکى از شما وضو بگیرد و بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم نگوید. شیطان در آن شریک است و اگر غذا بخورد و آب بنوشد یا لباس بپوشد و هر کارى که باید نام خدا را بر آن جارى سازد، انجام دهد و چنین نکند، شیطان در آن شریک است.

محاسن، ج ۲، ص۴۳۳

………………………….

منبع: صدای شیعه

اصحاب و یاران مهدی( عج) چه کسانی هستند و چگونه به امام ملحق می شوند؟

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 20:36:14 +0000

در این نوشتار، با استفاده از منابع روائی شیعه موضوع یاران حضرت مهدی (عج)، ویژگی‌ها و خصوصیات اسمی و ملیتی آنان، تعداد اصحاب، جنسیت اصحاب (تعداد مرد و زن)، نحوه حضور و یاری رسانی آنان و نیز وضعیت نیروهایی که در هنگامة ظهور، برای حمایت از حضرت قیام می‌کنند مورد بررسی قرار می گیرد

چکیده
در این نوشتار، با استفاده از منابع روائی شیعه موضوع یاران حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، ویژگی‌ها و خصوصیات اسمی و ملیتی آنان، تعداد اصحاب، جنسیت اصحاب (تعداد مرد و زن)، نحوه حضور و یاری رسانی آنان و نیز وضعیت نیروهایی که در هنگامة ظهور، برای حمایت از حضرت قیام می‌کنند و… در دو محور: گروه اصحاب ویژه امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و گروه انصار و یاوران آن حضرت در هنگام ظهور، مورد بررسی قرار گرفته است.
———————————————————————————————————————————————————–
کلید‌واژه‌ها: عصر ظهور، یاران حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، یاران خاص مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف.
———————————————————————————————————————————————————-

مقدمه
براساس آموزه‌های دینی، یکی از سنت‌های الهی در جهان این است که هر پدیده، می‌باید به صورت قاعده مند از راه فراهم آمدن شرایط و مقدمات آن به وجود آید. این اصل، در روایات این گونه بیان شده است: «أبی الله أن یجری الأمور إلا بأسبابها فجعل لکل شئ سبباً؛ خداوند امتناع دارد از این‌که امور را جز از راه اسباب آن فراهم آورد» (مازندرانی، ۱۴۲۱: ج۸، ص۲۱۰).
تحولات و رخداد‌های اجتماعی نیز همانند پدیده‌های تکوینی، محکوم این اصل می‌باشد. بر این اساس، تحقق هر انقلاب و رویداد اجتماعی، به زمینه‌ها و شرایط آن، وابستگی دارد. ظهور و قیام امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف نیز پیرو همین اصل است و بدون تحقق زمینه‌ها و شرایط آن، به وقوع نخواهد پیوست.
یکی از مهم‌ترین شرایط و مقدمات لازم برای تحقق ظهور، وجود یاورانی شایسته و لایق برای پشتیبانی از قیام و انجام کارهای حکومت جهانی است؛ زیرا سنّت الهی بر این قرار گرفته که امور عالم از مجرای طبیعی و علل و اسباب عادی انجام گیرد؛ بنابر این همان گونه که نقش یاران در موفقیت حرکت‌های اصلاحی پیامبران الهی تعیین کننده بوده، در قیام امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف نیر نیاز به یاران، امری ضروری و اجتناب ناپذیر است؛ زیرا بنا نیست این قیام، با نیروی اعجاز به سر انجام برسد؛ بلکه حرکت‌های اصلاحی حضرت از راه اسباب وعوامل عادی به پیروزی می‌رسد. بدیهی است چنین انقلاب عظیمی، بدون نیروهای مؤمن و فوق العاده توانمند و مؤثر، امکان تحقق نخواهند داشت.
بر این اساس، یکی از موضوعات لازم در حوزة مباحث مهدویت، بحث از یاران حضرت مهدی علیه السلام و شناخت ویژگی‌ها، کارکردها و اقدامات سیاسی نظامی مجموعه نیروهایی است که هنگام ظهور به امام مهدی علیه السلام می‌پیوندند و تحت فرمان آن حضرت، به انجام مسؤولیت می‌پردازند. با توجه به اهمیت مسأله و نقش آموزندة آن، بخشی از روایات مهدویت به انعکاس این موضوع پرداخته است.

طبق آنچه از روایات استفاده می‌شود، مجموع یاوران و کسانی را که در آغاز ظهور، دعوت امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف را لبیک می‌گویند و برای یاری، به امام علیه السلام می‌پیوندند، می‌توان به دو گروه، تقسیم کرد:

الف. گروه اصحاب

ب. گروه انصار

گروه اصحاب، افراد ویژه و فوق العاده ممتازی هستند که به عنوان اصحاب حضرت در نخستین ساعات ظهور، به امام مهدی علیه السلام می‌پیوندند. آنان، هسته‌های اولیة نهضت جهانی امام مهدی علیه السلام را تشکیل می‌دهند. آنان کسانی‌اند که هم قیام حضرت با حضور آنان آغاز می‌شود و هم پس از پیروزی، از مشاوران و وزرای امام عصر علیه السلام خواهند بود و بخش مهمی از کارها را به دوش خواهند کشید. امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف با کمک آنان، دنیا را فتح کرده و عدالت موعود را سراسر جهان حاکم خواهند کرد.

درمنابع روایی، این گروه، با عنوان «اصحاب المهدی» یاد شده‌اند. آنان، در مقایسه با دیگر یاران حضرت، از مقام، جایگاه و منزلت برتری برخوردار‌ند و در سیستم حکومتی حضرت نیز مسؤولیت‌های مهم‌تر و حساس‌تری بر عهده دارند.

اما گروه انصار، عبارتند از مجموعه یاورانی که پس از ظهور به حمایت از حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف می‌شتابند و به سپاه آن حضرت ملحق می‌شوند. این عده، شامل همة افرادی می‌شود که با آغاز قیام حضرت، دسته دسته برای یاری ایشان به پا می‌خیزند، و دعوت امام علیه السلام را لبیک می‌گویند. این گروه، شامل سه دسته از نیروهایی هستند که به تدریج به سپاه حضرت می‌پیوندند:

دستة اول، کسانی‌اند که در آغاز ظهور و اعلام خبر قیام حضرت در مکه، خود را به امام علیه السلام می‌رسانند و با ایشان بیعت می‌کنند. حضرت، پس از حضور و اعلام بیعت آنان، به قیام می‌پردازد و از مکه به سوی مدینه حرکت می‌کند.

دستة دوم، خیل عظیمی از مؤمنان و مشتاقانی‌اند که با آغاز قیام حضرت، در میانه راه به سپاه امام مهدی علیه السلام می‌‌پیوندند و در رکاب او با دشمنان خدا می‌جنگند.

دستة سوم، نیروها و سپاهیانی‌اند که پس از قیام حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، از جاهای دور و نزدیک با هدف مقابله با لشکریان سفیانی و حمایت و پشتیبانی از حضرت مهدی علیه السلام، به سوی او می‌شتابند و به سپاه حضرت می‌پیوندند.

دراین نوشتار، سعی شده است به منظور شناخت خصوصیات و اوصاف اصحاب و یاران حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و نقش مؤثر آنان در شرایط و تحولات نخستین روز‌های ظهور، ابعاد مختلف این موضوع بررسی شود.

گروه اصحاب
—————
کلمة «اصحاب» و «صحابه»، جمع صاحب از مادة «صحب» به معنای همراه، گروه، معاشر و یاور است (ابن منظور، بی‌تا: ص۵۱۹؛ زبیدی، ۱۳۸۵: ج۳، ص۱۸۶). در آیات و روایات نیز این کلمه به معنای همراه، اهل، دسته وگروه، به کار رفته است.
دربارة اصحاب و یاران حضرت قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف، و وقایع مربوط به آن نکات متعددی قابل طرح است که این جا لازم است با استناد به روایات، بدان اشاره شود:

* شمار اصحاب حضرت مهدی علیه السلام
دربارة تعداد اصحاب امام مهدی علیه السلام در روایات، آمار و ارقام مختلفی ذکرشده است. بیشتر روایات، تعداد یاران مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف را سیصد و سیزده تن- به تعداد اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله در جنگ بدر- ذکر کرده است (صفار قمی، بی‌تا: ص۳۱۱؛ صدوق، بی‌تا: ج۲، ص۶۵۴).

دستة دیگر روایات، تعداد اصحاب مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف را بیش از سیصد و سیزده نفر نقل کرده است. برخی از این روایات، رقم ده هزار نفر را ذکر کرده است؛ مانند آنچه از امام صادق علیه السلام نقل شده است که فرمود: «مهدی ظهور نمی‌کند، مگر این‌که حلقه کامل گردد». وقتی ازحضرت سؤال شد که عدد آنان چند نفر است؟ فرمود: «ده هزار نفر» (نعمانی، بی‌تا: ص۳۰۷).
همچنین ابوبصیر نقل می‌کند:
مردی کوفی از امام صادق علیه السلام تعداد یاران امام مهدی علیه السلام را پرسید وگفت: «مردم می‌گویند اصحاب مهدی به تعداد اصحاب بدر، ۳۱۳ نفرند». حضرت در پاسخ فرمود: «مهدی ظهور نمی‌کند، مگر با نیروی قدرتمندی که تعداد آنان، کمتر از ده هزار رزمنده نخواهند بود» (صدوق، همان: ج۲، ص۶۵۴).

بعض دیگر از این نوع روایات، تعداد اصحاب مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف هنگام ظهور را بین دوازده تا پانزده هزار نفر، ذکر کرده است (ابن طاووس، بی‌تا: ص۶۵). حتی در روایتی، عدد یکصد هزار نفر نیز نقل شده است (مجلسی، بی‌تا: ج۵۲، ص۳۰۷ و۳۶۷).
باتوجه به قرائن موجود، این چند دسته روایات را می‌توان این گونه جمع کرد که روایات متضمن عدد سیصد، ناظر به اصحاب ویژه امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف در مرحلة آغازین قیام است، همان کسانی که هسته اصلی قیام حضرت را تشکیل می‌دهند و در روایات، از آنان، با عنوان پرچمداران و فرماندهان لشکرمهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف یاد شده است (کلینی، بی‌تا: ج۸، ص۳۱۳؛ صدوق، همان: ج۲، ص۶۷۲). که حضرت مهدی علیه السلام به وسیله آنان، شرق وغرب جهان را فتح می‌کند وآن‌ها را فرمانروایان روی زمین قرارمی دهد. (نعمانی، همان: ص۲۵۲)
اما روایات دسته دوم، ناظر به مجموع نیروهایی است که به جمع سیصد وسیزده نفر می‌پیوندند. بنابراین، با توجه به اختلاف روایات دربارة تعداد یاران مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف می‌توان گفت: آمار و ارقام یاد شده، مقصود نبوده؛ بلکه هدف از بیان این ارقام، فزونی یاوران و پیروان امام مهدی علیه السلام بوده است.

* نام و ملیت اصحاب
در برخی روایات، خصوصیات اسمی و وطن و محل اقامت ۳۱۳ نفر از یاران امام مهدی علیه السلام، ذکر شده است و از شهرهایی مانند کوفه، بصره، مدائن، هرات، حران، قلزوم، خیبر، طرابلس، بیروت، طالقان، همدان، ری، اهواز، قم، قزوین، نیشابور، کرمان، مرو، توس و… نام برده شده است.
در روایتی که اصبغ ابن نباتة از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل کرده آمده است:
روزی امیرالمؤمنین علیه السلام خطبه‌ای ایراد فرمود که در آن، از مهدی علیه السلام و یاران او ذکری به میان آورد. در آن حال، ابوخالد از امیرالمؤمنین علیه السلام، درخواست کرد تعداد و اوصاف و خصوصیات اسمی و محلی یاران مهدی علیه السلام را بیان فرماید. امیرالمؤمنین علیه السلام به نقل از رسول خدا صلی الله علیه و آله تعداد و محل‌های ۳۱۳ تن از یاران و همراهان مهدی علیه السلام هنگام ظهور را بازگو کرد؛ در حالی‌که مردم آن را می‌نوشتند. سپس فرمود: «رسول‌الله صلی الله علیه و آله این ۳۱۳ نفر را که به تعداد اصحاب بدرند، برایم چنین معرفی کرد» (کورانی، ۱۴۱۱: ج۳، ص۱۰۴).
در این روایت، اسامی ۳۱۳ نفر اصحاب خاص امام عصر علیه السلام و محل سکونت آنان، به تفصیل بیان شده است.
در روایت دیگر، ابو بصیر نقل می‌کند: به حضور امام صادق علیه السلام رسیدم؛ حضرت به کسی که در مجلس حضور داشت، فرمود: «بنویس آنچه پیامبر صلی الله علیه و آله برای امیر المؤمنین علیه السلام املا فرمود». سپس نام‌های تک تک یاران ویژة حضرت مهدی علیه السلام را با ذکر محلات و مناطق زندگی شان، بیان فرمود (طبری، همان: ص۵۵۶-۵۷۵؛ کورانی، همان: ج۴، ص۲۸).

در این‌باره تذکر دو نکته لازم است:
نکتة اول این‌که مراد از اماکن و شهرهایی که در این روایات، از آن نام برده شده، مفهوم متعارف آن زمان است و این نام‌ها ناظر به مکان‌هایی است که هنگام صدور روایت، با این عناوین و نام‌ها یاد می‌شده‌اند؛ به همین سبب در بسیاری از این موارد، تطبیق این اسامی با اماکن و شهر‌هایی که بعد‌ها بدین نام، نام گذاری و مشهور شده، قدری دشوار است؛ زیرا بسیاری از شهرهای نام‌برده شده در گذر زمان، تغییر نام یافته یا در اثر توسعه دارای چندین شعبه با نام‌های گوناگون شده باشند. نیز ممکن است در ثبت و ضبط نام این شهر‌ها و محلات، تصحیف (خطای نوشتاری) رخ داده باشد. همچنین در برخی موارد، شهرهای جدیدی احداث شده است که با آنچه در روایات آمده است، فقط تشابه اسمی دارد. افزون بر این‌که در ترتیب اسامی و مکان‌های یاد شده در این گونه روایات، اندک تفاوت‌هایی نیز دیده می‌شود.

نکتة دوم این‌که باید توجه داشت با آن‌که دانستن نام اصحاب حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و آگاهی از موطن و ملیت آنان، مطلوب است، این اطلاع و آگاهی، از نظر معرفتی برای ما چندان اثری نخواهند داشت؛ بلکه آنچه در این خصوص مهم و لازم است، توجه به ویژگی‌های شخصیتی یاران حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و تأسی عملی به ایشان است؛ مطابق آنچه در روایات معرفی شده است.

* چگونگی پیوستن اصحاب حضرت مهدی علیه السلام به آن حضرت
طبق نقل روایات، اصحاب مهدی، به طور ناگهانی ومعجزه‌آسا، ازمسافت‌های دور و نزدیک، در یک شب یا صبحگاه، درمکه معظمه، گرد می‌آیند و به حضرت می‌پیوندند. امیرالمؤمنین علیه السلام درباره چگونگی فراخوانی و پیوستن یاران مهدی علیه السلام، از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل می‌کند: «‌خداوند، یاران مهدی را در کمتر از چشم به هم زدن، از مشرق و مغرب، کنار کعبه، گرد می‌آورد» (ابن طاووس، همان: ص۱۴۶).
همچنین در روایت دیگری از امام باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: « یاران مهدی، با طی الأرض به سوی او می‌شتابند و در مکه با او بیعت می‌کنند» (فتال نیشابوری، بی‌تا: ج۲، ص۲۶۳).

* چگونگی بیعت اصحاب
پس از پیوستن یاران امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف اولین اقدام حضرت، اخذ بیعت از اصحاب و پیمان وفاداری و اطاعت آنان از امام علیه السلام است. پایمردی در میدان رزم، دوری از حرام وکارهای منکر مثل دزدی، زر اندوزی، احتکار، رباخواری، تخریب مساجد، شهوات باطل، نوشیدن شراب، تجمل گرایی، تحقیر اشخاص مؤمن، تعقیب افراد فراری، خونریزی ناحق، انفاق به افراد منافق و کافر، انجام عمل منافی عفت و… از موارد مطرح در این میثاق بیعت است. همچنین امام از یاران خود پیمان می‌گیرد در تحمل سختی‌ها مقاوم باشند و مردم را امر به معروف و نهی از منکر کنند. اصحاب نیز همگی این پیمان را می‌پذیرند و تک تک با امام علیه السلام رو بوسی می‌کنند (شافعی، بی‌تا: ص۹۶).

* اوصاف اصحاب
طبق نقل روایات، اصحاب مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف همگی جوانند مگر تعداد اندکی؛ مانند کمی سرمه در چشم یا کمی نمک در غذا (طوسی، بی‌تا: ص۲۸۴). در برخی روایات، یاران مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف به شیران روز و نیایشگران شب زنده دار که دل‌هاشان مانند پاره‌های آهن، محکم واستوار است، توصیف شده اند (مجلسی، همان: ج۵۲، ص۳۸۶). آنان، رادمردانی‌اند که جز شهادت در راه خدا، آرزوی دیگری ندارند و برابر رهبر و مولای خود، سخت مطیع و فرمانبردارند. ابهت و رعب این جنگجویان مصمم و فولادین، دشمنان را زمین‌گیر می‌کند (نوری، بی‌تا: ج۱۱، ص۱۱۴). در راه انجام مأموریت خود، بسیار قاطع و بی‌باکند و هرگز هراسی به دل راه نمی‌دهند (مجلسی، همان: ج۵۲، ص۳۰۸).
امام مهدی علیه السلام، با چنین اصحاب و یارانی، جهان را فتح کرده و اسلام را در سراسر گیتی، حکم فرما می‌سازد. از امام باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: گویی یاران مهدی را می‌بینم که سراسر زمین و آسمان را احاطه کرده‌اند و چیزی در جهان نیست، مگر این‌که در قبضه قدرت آنان است. آن‌ها، در جامعه به حدی محبوبند که حتی پرندگان و درندگان نیز در پی جلب خشنودی و فرمان برداری آنان هستند. قطعه‌ای از زمین، از این‌که یکی از یاران مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف بر آن گام نهاده است، بر قطعه دیگر فخر و مباهات می‌کند (صدوق، همان: ج۲، ص۶۷۲؛ مجلسی، همان: ج۵۲، ص۳۲۷).

* حضور زنان در میان اصحاب
میان یاران مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف زنان نیز حضور دارند و در بخش‌های بهداشت و درمان، انجام وظیفه می‌کنند. در روایات، تعداد آنان متفاوت ذکر شده است. طبق روایت مفضل بن عمر از امام صادق علیه السلام سیزده نفر میان اصحاب قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف حضور دارند که زخمی‌ها را مداوا و بیماران را پرستاری می‌کنند (طبری، همان: ص۲۵۹). در این روایت، نام‌های نه نفر از این زنان ذکر شده است. در برخی روایات، از حضور پنجاه زن میان یاران حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، خبر داده شده است. آنان، در کارهای بهداشتی و امدادی به رزمندگان اسلام خدمت رسانی می‌کنند (نعمانی، همان: ۲۷۹). در برخی دیگر، عدد بیشتری نیز ذکر شده است (ابن طاووس، همان: ص۱۵۱).
ظاهراً این نوع روایات، ناظر به زنانی‌اند که پس از قیام، حضرت را همراهی و در کارها با سپاه و اردوی امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف مشارکت می‌کنند.

* رجعت گذشتگان
در برخی روایات، از بازگشت گذشتگان، در زمان ظهور، برای یاری حضرت، سخن به میان آمده است. مفاد این‌گونه روایات، رجعت آنان در زمان ظهور است. اما این بدان معنا نیست که آنان جزء ۳۱۳ تن از اصحاب خاص حضرت (یعنی همان افرادی که ظهور، منوط به آن‌ها است) قرار داشته باشند.
بر اساس منابع روایی، از جمله کسانی که زمان ظهور در جمع اصحاب و سپاهیان مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف قرار می‌گیرند، عده‌ای از مؤمنان شایسته و برجستگانی است که پیش‌تر، از دنیا رفته‌اند. خداوند، آنان را دوباره زنده می‌کند، تا به سپاه مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف ملحق شوند. این اشخاص که گاهی در روایات از آنان نام برده شده است، برخی از امت‌های پیشین هستند؛ مانند یوشع بن نون، وصی موسی علیه السلام، مؤمن آل فرعون و اصحاب کهف (طبری، همان: ص۵۵۴). برخی دیگر نیز از پیشگامان و برجستگان صدر اسلام در عصر پیامبر صلی الله علیه و آله و امامان معصوم علیه السلام هستند؛ نظیر سلمان فارسی، ابودجانه انصاری، مالک اشتر نخعی (فتال نیشابوری، همان: ج۲، ص۲۶۶)، جبیر بن خابور (راوندی، بی‌تا: ج۱، ص۱۸۵)، اسماعیل فرزند امام صادق علیه السلام (حر عاملی، بی‌تا: ص۲۶۶)، عبدالله بن شریک عامری (همان)، مفضل بن عمر (طبری، همان: ص۲۴۸)، و….

* پیوستن حضرت مسیح علیه السلام
با ظهور امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، حضرت عیسی مسیح علیه السلام نیز ظاهر شده و به آن امام ملحق می‌شود و می‌گوید: « من، وزیر فرستاده شده‌ام، نه امیر و فرمانروا» (کورانی، همان: ج۱، ص۵۲۷). وی از سوی امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، فرماندهی عملیات تهاجمی بر ضد لشکریان دجال را بر عهده می‌گیرد (طبسی، ۱۳۸۵: ج۱، ص۱۶۷)؛ به همین سبب در روایات، از میان کارگزاران امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، از حضرت عیسی مسیح علیه السلام به دلیل نقش کلیدی و منحصر به فرد او در تحکیم و گسترش حکومت جهانی امام مهدی علیه السلام، با عنوان «وزیر» یاد شده است. گو این‌که حضرت عیسی مسیح علیه السلام در دوران ظهور، نقش معاون اولی امام مهدی علیه السلام را در میان دستیاران و کارگزاران حکومتی امام مهدی علیه السلام بر عهده دارد (بحرانی، بی‌تا: ص۶۹۷). امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، با چنین اصحاب وکارگزارانی، سرانجام، حکومت جهانی اسلام را تحقق می‌بخشند و جهان را از عدل و داد پر می‌کند.

گروه انصار
————
مراد از انصار ـ چنان‌که اشاره شد ـ مجموعه نیروهایی‌اند که در آستانه ظهور یا همزمان با ظهور امام مهدی علیه السلام از مناطق مختلف قیام می‌کنند و برای یاری حضرت و مقابله با دشمنان ایشان، به پا می‌خیزند. این نیروها، بعضاً دارای سازماندهی ویژه‌ای هستند که با انسجام خاص و تحت مدیریت افراد خاصی رهبری می‌شوند. اکنون به مهم‌ترین این نیرو‌ها اشاره می‌کنیم.

* رزمندگان خراسان
براساس روایات، از نیروهایی که هنگام ظهور، به حمایت از قیام حضرت به پا می‌خیزند، سپاهیان خراسانند که از ایران سازماندهی می‌شوند. سپاه اهالی خراسان که در روایات ناظر به ایران آن زمان است و تا مناطق ماوراءالنهر را شامل می‌شود، پس از ظهور حضرت مهدی علیه السلام با پرچم‌های سیاه، به فرماندهی سید خراسانی برای بیعت و یاری امام مهدی علیه السلام حرکت می‌کنند. این، هنگامی است که امام عصر علیه السلام از مدینه به سوی کوفه حرکت کرده است. سپاه خراسانی، میان راه به حضرت مهدی علیه السلام می‌پیوندند و تحت فرمان حضرت، برای جنگ با سفیانی راهی کوفه می‌شوند.
رسول خدا صلی الله علیه و آله فرموده است:
هنگامی که مشاهده کردید پرچم‌های سیاه از سوی خراسان می‌آیند، با هر وسیله ممکن به سوی آن‌ها بشتابید؛ هر چند مجبور باشید برای این کار روی برف و یخ سینه‌ خیز بروید؛ چرا که خلیفة الله مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف میان آن پرچم‌ها حضور دارد (مجلسی، همان: ج۵۱، ص۸۲).
ابو خالد کابلی از حضرت باقر علیه السلام روایت کرده است که فرمود:
گویا می‌بینم قومی را که در مشرق خروج کرده‌اند و حق را مطالبه می‌کنند؛ پس به ایشان داده نمی‌شود. باز مطالبه حق می‌کنند و به ایشان داده نمی‌شود؛ پس چون چنین ببینند، شمشیرهای خود را بر دوش خود گذارند. آن‌گاه آنچه می‌خواستند به ایشان داده شود و ایشان قبول نکنند، تا این‌که قیام کنند و نخواهند دولت را مگر، به صاحب شما. کشته‌های ایشان، شهدایند. آگاه باشید اگر من آن زمان را درک می‌کردم، خود را برای صاحب این امر، نگاه می‌داشتم (نعمانی، همان: ص۱۸۲؛ کورانی، همان: ج۳، ص۲۶۹).
این روایت، بر اصالت و حقانیت نهضت مردمان مشرق زمین و نقش زمینه‌ساز آن دلالت روشنی دارد. ظاهراً کلمة «مشرق» در این روایت نیز ناظر به منطقة خراسان است؛ همان چیزی که در دیگر روایات بدان تصریح شده است.
از این روایت استفاده می‌شود که تشکیل سپاه و سازماندهی رزمندگان خراسان، با مدیریت مستقیم امام مهدی علیه السلام و دست‌کم با هماهنگی و اشراف آن حضرت است. آنان، در مقابله و شکست دشمنان حضرت در عراق یعنی جنبش سفیانی، نقش مؤثری خواهند داشت.

در رابطه با قیام خراسانی، چند نکته قابل ذکر است:
۱٫ عنوان خراسان ـ همان‌گونه که اشاره شد ـ تا آن طرف بلخ و بخارا را شامل می‌شود؛ لذا دربارة محل خروج وی و این‌که خراسانی از کدام قسمت خراسان خروج می‌کند، در روایات به محل خاصی اشاره نشده است.
۲٫ ماهیت و چگونگی قیام خراسانی نیز در روایات به صورت شفاف بیان نشده است؛ به همین سبب در این خصوص و نیز شخصیتی که رهبری این قیام را بر عهده دارد، اطلاعات دقیقی وجود ندارد. در برخی روایات سخن از خروج سید خراسانی و در برخی دیگر از روایات از سید حسنی، سخن به میان آمده است. از امام باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: «بیرق‌های سیاهی که از خراسان خروج می‏کند، به کوفه نازل خواهند شد؛ پس چون مهدی علیه السلام به سوی عراق حرکت کند، آنان با او بیعت خواهند نمود» (مجلسی، همان: ج۵۲، ص۲۱۷)؛ به همین سبب این احتمال که این دو عنوان برای یک نفر باشد یا این‌که بیانگر دو قیام از خراسان با رهبری دو نفر باشد، وجود دارد.

۳٫ نقش قیام خراسانی در زمینه سازی و حمایت از قیام امام مهدی علیه السلام قابل توجه است. در روایتی که ابو‏خالد کابلی از امام باقر علیه السلام نقل کرده است، حضرت، نقش آنان را چنین توصیف کرده است:
گویی اکنون گروهی را با چشم خود می‏بینم که از مشرق قیام کرده‏اند و خواستار حقند؛ ولی آن را به آن‌ها نمی‏دهند. سپس باز حقشان را می‏طلبند؛ ولی به آنان داده نمی‏شود و چون چنان دیدند، اسلحه‏های خود را برمی‏گیرند و بر گردن هایشان می‏گذارند. این وقت، آنچه را که می‏خواستند به آن‌ها داده می‏شود؛ ولی آن طایفه دیگر نمی‏پذیرند، تا این‌که قیام می‏کنند و کارشان رونق می‏گیرد، و آنان آن را به کسی نخواهند داد مگر به صاحب شما )= حضرت مهدی علیه السلام‌( و کشته ‏شدگانشان شهیدند. آگاه باش که اگر من آن روز را درک می‏کردم؛ خود را برای صاحب این امر، نگه می‏داشتم (نعمانی، همان: ص۲۷۳؛ مجلسی، همان: ج۵۲، ص۲۴۳).
در این روایت، امام باقر علیه السلام ضمن این‌که برحقانیت انقلاب کنندگان و کشته‏شدگان آن‌ها تأکید فرموده، از نقش حمایتی آنان برای برپایی حکومت عدل مهدوی خبرداده است.
۴٫ همزمانی قیام خراسانی باخروج سفیانی. در برخی روایات، خروج خراسانی و سفیانی، به دو اسب مسابقه تشبیه شده‏اند که خراسانی از مشرق و سفیانی از مغرب به طرف کوفه در حرکتند، می‌فرماید:
خراسانی و سفیانی در حالی خروج می‌کنند که یکی از طرف شرق و دیگری از طرف غرب به سوی کوفه و عراق در حرکتند و هر کدام سعی می‌کند که از دیگری پیشی بگیرد (نعمانی، همان: ص۲۶۴).
همچنین حرکت سپاهیان خراسانی، با حرکت نیروهای یمن به فرماندهی شخصی موسوم به یمانی هم‌زمان است. روایات مربوط به این همراهی و هم‌زمانی را در قسمت بعدی بیان خواهیم کرد.

* سپاه شعیب بن صالح
از قیام‌هایی که در آستانه ظهور به وقوع می‌پیوندد، قیامی است که با فرماندهی چهرة شاخصی به نام شعیب بن صالح برای مقابله با دشمنان امام مهدی علیه السلام و حمایت از حضرت صورت می‌گیرد. دربارة این‌که قیام شعیب بن صالح از کدام منطقه است و پیروان او ساکن کدام سرزمین هستند، در برخی روایات، قیام وی از منطقة سمرقند ذکر شده است. از امام زین العابدین علیه السلام نقل شده است که فرمود: «بعد از خروج عوف سلمی در تکریت عراق، خروج شعیب بن صالح است از سمرقند» (طوسی، همان: ص۴۴۴؛ مجلسی، همان: ج۵۲، ص۲۱۳).
قیام شعیب بن صالح، همانند قیام خراسانی با هدف مقابله با جریان ستمگر سفیانی انجام می‌گیرد. این قیام، اندکی قبل از ظهور به وقوع می‌پیوندد و به ظهور امام مهدی علیه السلام می‌انجامد. با ظهور حضرت مهدی علیه السلام شعیب بن صالح با نیروهای تحت امرش به حمایت از حضرت می‌پردازند و با امام مهدی علیه السلام بیعت می‌کنند.
بر اساس روایات، او پس از پیوستن به لشکریان حضرت مهدی علیه السلام، خود از سرداران سپاه حضرت می‌شود. در روایتی که عمار یاسر نقل کرده، نام شعیب بن صالح برده شده و او را علمدار حضرت صاحب علیه السلام یاد کرده است (کورانی، همان: ج۱، ص۳۹۹). همچنین از حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمود:

سپس شعیب بن صالح رو می‌آورد. خداوند، بلاد شعیب را به رحمت خود سیراب گرداند! با بیرق‌های سیاه می‌آید، تا این‌که با مهدی بیعت می‌کند و سپس علمدار او می‌شود (کورانی، همان: ج۱، ص۴۰۱).
مسلم است که قیام شعیب و نبرد و جهاد وی با جبهة سفیانیان، نقش مهمی در تقویت جبهة حق و فراهم سازی مقدمات ظهور حضرت مهدی علیه السلام، خواهند داشت. امیر المومنین علیه السلام می‌فرماید: «هرگاه پرچم‌های سیاهی که شعیب بن صالح فرماندهی آن را بر عهده دارد، ظاهر شوند و لشکریان سفیانی را شکست دهند، مردم آرزوی مهدی کنند و به جست‌و‌جوی او برآیند» (کورانی، همان: ج۳، ص۷۶-۶۲۱). همچنین از حضرت باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: « شعیب بن صالح، با لشکریان سفیانی جنگ خواهند کرد و آنان را شکست خواهند داد» (کورانی، همان: ص۲۷۰).

* سپاه سید حسنی
از دیگر قیام‌های آستانة ظهور، قیامی است که با پرچمداری شخصی به نام سید حسنی، به وقوع می‌پیوندد. در روایات، وی جوانی هاشمی که جمعی از سادات دور او را گرفته و پس از قیام از مشرق با امام مهدی علیه السلام در کوفه بیعت می‌کند معرفی شده است.
از حضرت باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: «جوانی از بنی هاشم از خراسان بیاید و در جلو او شعیب بن صالح باشد» (همان). به همین احتمال این‌که وی همان سید خراسانی باشد نیز وجود دارد؛ به ویژه با توجه به این‌که شعیب بن صالح نیز پیش‌قراول قیام وی مطرح شده است.
به هرحال آنچه قطعی است، این است که مراد از سید حسنی و خروج او در اخبار، غیر از آن سید حسنی معروف به نفس زکیه است که به عنوان پیک امام مهدی علیه السلام در مکه در هنگام ظهور امام علیه السلام کشته می‌شود و سر او را به شام می‌فرستند. نیز مراد، غیر از آن «حسنی»‌ای است که در شام، با امویان می‌جنگد و سفیانی بر او غالب می‌شود؛ بلکه این سید حسنی، کسی است که خروج او از بلاد شرق انجام می‌گیرد و بعد از ورود به عراق، در کوفه با امام مهدی علیه السلام ملاقات و بیعت می‌کند.
درپاره‌ای از روایات، خروج وی، از علامات ظهور ذکر شده است. امام صادق علیه السلام می‌فرماید: «… و ظاهر شود سفیانی و یمانی. و حرکت کند حسنی. آن‌گاه صاحب این امر، خروج کند» (مجلسی، همان: ج۵۲، ص۲۴۲).

* مجاهد مردان یمنی
نهضت یمنی‌ها به فرماندهی شخصی که در روایات از وی با عنوان«یمانی» نام برده شده، یکی از رخدادهای مهم و تأثیرگذار هنگام ظهور است. این نهضت ـ که در روایات، یکی از نشانه‌ها و علائم حتمی ظهور یاد شده، بیش از همه مورد ستایش و تأکید قرار گرفته است. این موضوع، از جهات مختلفی نظیر رهبری نهضت، زمان قیام، مکان قیام، ملیت یمانی، خصوصیات شخصی یمانی، اهداف قیام، ویژگی‌های قیام و… قابل بررسی است. در این نوشتار، نگارنده کوشیده است با نگرش روایی به این بحث، ابعاد مختلف این موضوع را از منظر روایات، مورد توجه قرار دهند. مسألة قیام یمانی در آستانة ظهور حضرت مهدی موعود عجل الله تعالی فرجه الشریف از نظر منبع شناسی، فقط در منابع روایی شیعی منعکس شده و در مجامع روایی اهل سنت مطرح نگردیده است. روایات موجود در منابع شیعی، وی را از جهات مختلفی توصیف کرده است. این روایات، اصل قیام یمانی را در هنگامة ظهور حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف، یک امر قطعی و مسلم می‌داند و تعداد این روایات نیز در حد استفاضه نقل شده است.
بر اساس تتبع نگارنده، در مجامع حدیثی شیعه بیش از ۴۵ روایت در این رابطه نقل شده که از این مجموع، تعداد روایاتی که بدون تکرار در مصادر اولیه نقل شده، حدود شانزده روایت است؛ از این رو، در یک تقسیم‌‌بندی کلی، موضوعات مطرح شده در این روایات را در چند محور، می‌توان مورد توجه قرارداد:

۱٫ مشخصات فردی: در روایات، هویت فردی و خصوصیات اسمی و نسبی این شخصیت، چندان شفاف بیان نشده است. در این‌باره، فقط دو روایت وجود دارد که وی را با نام حسن یا حسین از منطقة صنعا در یمن، معرفی کرده است:
نخست، روایتی است که در کتاب بشارة الاسلام نقل شده است. در این روایت، از یمانی، با نام «حسین» یا «حسن» یاد شده است. در این روایت، آمده است:
فرمانروایی از صنعای یمن به نام حسین یا حسن قیام خواهد کرد. در پرتو قیام او که خجسته و طاهر است، فتنه‌ها از میان می‌رود و حق پس از پنهان شدن، آشکار می‌شود (کاظمی، بی‌تا: ص۱۸۷).
روایت دوم نیز در کتاب بشارة الاسلام، از امام صادق علیه السلام نقل شده است. در این روایت که به نسب یمانی اشاره دارد، آمده است: «…خروج مردی از فرزندان عمویم زید در یمن». (همان)
آنچه که در کتاب‌های متأخران دربارة مشخصات اسمی یا نسبی یمانی ذکر شده نیز مبتنی بر همین دو روایت است. نویسنده کتاب عصر ظهور، با اشاره به روایت اول می‌گوید: «در بخشی از روایات، وارد شده است که او از یمن و از یک آبادی به نام «کرعه» خروج می‌کند». وی گفته است که بعید نیست این شخص همان یمانی باشد که قبل از قیام حضرت خروج می‌کند (کورانی، همان: ص۱۵۹). آیت الله صافی گلپایگانی نیز در منتخب الاثر معتقد است وی از یمن خروج می‌کند: «یمانی مردی است که مردم را به سوی مهدی علیه السلام فرا می‌خواند و از یمن خروج می‌کند» (صافی گلپایگانی، ۱۴۲۱: ج۲، ص۵۶۳).
به نظر می‌رسد دلالت این دو روایت بر اثبات مطلب، قابل تأمل است؛ زیرا ظاهر این دو روایت دلالت روشنی ندارد که یمانی در این‌جا همان یمانی مورد نظر در باب علایم ظهورباشد؛ چون در هیچ یک از این دو روایت، صحبت از خروج هنگام ظهور یا نزدیک به ظهور، مطرح نیست؛ لذا این احتمال وجود دارد که مراد از یمانی در این دو روایت، یمانی معهود در عصر راوی باشد. بنابراین دربارة شناسنامة اسمی و نسبی «یمانی»، به سبب عدم شفافیت مسأله در روایات، نمی‌توان قضاوت قطعی کرد.

۲٫ ملیت یمانی: اما درباره ملیت یمانی و این‌که اهل کجا است و از چه منطقه‌ای قیام خواهد کرد، آنچه در روایات آمده، این است که وی از منطقة «یمن» خروج خواهد کرد. اما این‌که آیا مراد از «یمن»، کشور یمن فعلی است که مرکز آن «صنعا» است یا این‌که منطقة گسترده‌ و وسیع‌تری را شامل می‌شود، باید گفت که روایات در این‌باره نیز صراحت ندارد؛ ولی باتوجه به این‌که در روایات، از اهل یمن به دلیل نقش با اهمیت آنان در زمینه سازی ظهور و یاری حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف، تجلیل و ستایش شده است، این احتمال، بیشتر تقویت می‌شود که وی از اهل یمن فعلی باشد. افزون بر این‌که هیچ قرینه‌ای وجود ندارد که اصطلاح «یمنی» در گذشته دارای قلمرو بیشتر از یمن فعلی بوده باشد.

۳٫ خروج یمانی، از علائم ظهور: در بعضی از روایات، تصریح شده است، خروج یمانی، یکی از علایم ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف است؛ مانند روایتی که عمر بن حنظله از امام صادق علیه السلام چنین نقل می‌کند: «پیش از قیام حضرت مهدی علیه السلام، پنج چیز به عنوان علامت و نشانه رخ خواهد داد: «ندای آسمانی، سفیانی، واقعه خسف بیدا و خروج یمانی و کشته شدن نفس زکیه» (صدوق، بی‌تا: ص۶۴۹؛ همو، بی‌تا: ص۳۰۴).
در حدیث دیگر محمد بن مسلم از امام باقر علیه السلام نقل می‌کند که فرمود:
از نشانه‌های خروج وی، خروج سفیانی از شام و یمانی از یمن و شنیده شدن صدا از آسمان در ماه رمضان است که ایشان را با نام خود و نام پدرش از آسمان فریاد می‌زند (کاظمی، همان: ص۱۰۰).

۴٫ حتمی بودن خروج یمانی: مسألة دیگر دربارة یمانی حتمی بودن قیام وی در آستانة ظهور است. در روایات، بر محتوم بودن خروج وی، تصریح کرده است:
الف. امیر المؤمنین علیه السلام می‌فرماید: «از اموری که حتما اتفاق می‌افتد قبل از قیام قائم علیه السلام، خروج سفیانی، خسف بیدا، کشته شدن نفس زکیه، شنیده شدن صدای آسمانی و خروج یمانی است» (نعمانی، همان: ص۲۵۲).

ب. عبد الله بن سنان از امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که حضرت فرمود: «شنیده شدن صدای آسمانی و خروج سفیانی و یمانی و… امری حتمی است» (مفید، همان: ص۳۳۶).

۵٫ زمان قیام یمانی: در روایات، قیام یمانی هم‌زمان قیام خراسانی و خروج سفیانی در آستانه ظهور، بیان شده است. خروج این دو (خراسانی و یمانی) در جهت دعوت به حق و به سوی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و سفیانی در جهت مقابله با قیام حضرت، در یک سال و یک‌ماه و یک روز عنوان شده است که اکنون به چند نمونه از این روایات اشاره می‌کنیم:
الف. ابو بصیر از امام باقر علیه السلام در حدیثی مفصل نقل می‌کند که حضرت فرمود: «خروج سفیانی و یمانی و خراسانی در یک سال و یک ماه و یک روز اتفاق می‌افتد؛ به صورت پی در پی یکی به دنبال دیگری رخ می‌دهد».(نعمانی، همان: ص۲۵۳)

ب. امام صادق علیه السلام نیز درباره هم‌زمانی و رقابت یمانی با سفیانی می‌فرماید: «قیام این دو شخص یکی در جبهه حق و دیگری در جبهه باطل در تقابل و رقابت با هم قرار دارد؛ همانند رقابت دو اسب تیزرو» (نعمانی، همان: ص۲۵۳).

ج. در روایت عمر بن حنظله از امام صادق علیه السلام، حضرت می‌فرماید: «پنج علامت و نشانه قبل از خروج حضرت مهدی علیه السلام رخ خواهند داد: صدای آسمانی، خروج سفیانی، بلعیده شدن گروهی در سرزمین بیداء، خروج یمانی و کشته شدن نفس زکیه» (طوسی، همان: ص۴۳۶).
د. امام صادق علیه السلام در روایت دیگر با اندک تفاوتی می‌فرماید: «پنج چیز نشانه قیام قائم علیه السلام است: خروج یمانی و سفیانی و صدای آسمانی و واقعة خسف بیدا و قتل نفس زکیه» (صدوق، بی‌تا: ص۲۴۴).

باید توجه داشت که در این روایات، ضمن تأکید بر این‌که خروج یمانی از علائم قیام حضرت قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف خواهد بود، محل خروج یمانی را نیز «یمن» بیان کرده است که موید احتمال «یمنی» بودن وی می‌باشد، همان‌گونه که قبلاً نیز اشاره شد؛ زیرا ظاهر کلام حضرت (الیمانی من الیمن) در روایت اخیر و تعبیر (خروج الیمانی من الیمن) در روایت نخست به قرینه جملة (خروج السفیانی من الشام) که قبل از آن مطرح شده، این است که حضرت محل خروج وی را «یمن» معرفی کرده است.
ه‍. در جای دیگر نیز امام صادق علیه السلام می‌فرماید: «سه شخص: خراسانی، سفیانی و یمانی در یکسال و یکماه و یک روز خروج می‌کنند» (مفید، همان: ج۲، ص۴۴۶).

و. در روایت یعقوب سراج از امام صادق علیه السلام نیز آمده است:
خدمت حضرت صادق علیه السلام عرض کردم: چه وقت فرج و گشایش شیعیان شما فرا می‌رسد؟ فرمود: زمانی که بین فرزندان عباس اختلاف و نزاع رخ دهد و حکومتش سست شود و کسانی که گمان نمی‌رود بر آنان هجوم آورد و حکام عرب از جایگاه خود به زیر آورده شود و هر صاحب ادعایی تلاش خود را بنماید و سفیانی خارج شود و یمانی قیام کند و حسنی به پا خیزد. آن‌گاه صاحب الامر علیه السلام از مدینه به سمت مکه حرکت کند در حالی که میراث پیامبر صلی الله علیه و آله را با خود دارد (نعمانی، همان: ص۲۷).
در این روایت نیز خروج یمانی، همانند خروج سفیانی و حرکت سید حسنی که شاید مراد همان سید خراسانی مذکور در روایات باشد، اندکی قبل از ظهور حضرت مهدی علیه السلام یا متصل به آن، ذکر شده است. خود تعبیر «واقبل الیمانی» در این روایت، بیانگر اقدامات تمهیدی و زمینه ساز جناب یمانی در جهت استقبال از حضور حضرت قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف، می‌باشد.

۶٫ اهداف و ویژگیهای قیام یمانی: میان شخصیت‌های مؤثر در زمینه سازی و قیام برای دفاع و حمایت از حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف، هیچ شخصیتی همانند یمانی و قیام او در روایات، مورد تجلیل و عنایت قرار نگرفته است. قیام یمانی از جهت قداست هدف و خلوص انگیزه و دعوت به سوی حق از سوی ائمه علیه السلام بیش از دیگران، مورد تأیید و تکریم خاص قرار گرفته است:

الف. امام صادق علیه السلام در توصیف قیام یمانی می‌فرماید: «هیچ پرچمی و حرکتی در هنگامه ظهور، رشد یافته‌تر از حرکت یمانی نیست. او مردم را به سوی حق هدایت و راهنمایی می‌کند» (طوسی، همان: ص۴۴۶).

ب. در روایت ابی بصیر از امام صادق علیه السلام نیز آمده است:
در میان پرچم‌های برافراشته شده هیچ پرچمی مثل پرچم یمانی هدایت بخش نیست. پرچم وی هدایت است، چون وی مردم را به سوی صاحب شما دعوت می‌کند، پس هنگامی که یمانی قیام کرد، فروش سلاح بر مردم حرام خواهد بود. در آن هنگام باید به سوی وی شتافته شود چون او پرچمدار هدایت است. بر هیچ مسلمانی روا نیست که از وی روی بگرداند وگرنه اهل آتش خواهد بود چون او به سوی حق و راه مستقیم فرا می‌خواند (نعمانی، همان: ص۲۵۳).
تعابیر و فرازهای به کار رفته در این حدیث شریف، گویای درخشش شخصیت ممتاز یمانی هنگام ظهور و صحت قیام و انقلاب وی است. جالب این است که این توصیفات درباره یمانی که وی را شخصی مورد تأیید و لازم الاتباع معرفی کرده، بعد از قراردادن آن در کنار سید خراسانی در صدر روایت بوده است؛ یعنی بعد از این‌که قیام یمانی را با قیام خراسانی هم‌زمان ذکر نموده، فرازهای ذیل روایت در مقام تجلیل از شخصیت منحصر به فرد وی و تأیید کامل قیام او، با تأکید مکرر بیان شده است که قیام یمانی را از نظر خلوص انگیزه و صداقت در اهداف، از دیگران متمایز می‌کند.

در این رابطه توجه به دو نکتة مهم، ضروری است:
نکتة اول، تأیید محکم روایات، بر حقانیت قیام یمانی و امضای کامل جنبش یمانی است؛ نظیر آنچه در فقرات «لیس فی الرایات أهدی من رایة الیمانی»، «هی رایة هدی»، «فإن رایته رایة الحق»، «یهدی إلی الحق و إلی طریق مستقیم»، «لأنه یدعوا إلی صاحبکم» و… مشاهده می‌شود. در این فقرات، کلمه «هدی» که مطلق ذکر شده و نیز تعبیر «أهدی»، گویای مشروعیت کامل این قیام است. نیز تعابیری که در جهت تعلیل انگیزه‌های قیام یمانی به کار رفته، وجه حقانیت وی را در دعوت به سوی حق و امام زمان علیه السلام بیان کرده است.

نکتة دوم، وجوب حمایت از قیام یمانی است؛ چنان‌که در روایت قبل، امام صادق علیه السلام مردم را به پیوستن و همراهی وی مکلف کرده است و مخالفت و پشت کردن با او را نه تنها حرام، بلکه مستلزم کفر و شقاوت دانسته و اهل آتش شدن اعلام کرده است؛ چنان‌که پیش‌تر اشاره شد.

علاوه بر حرمت مخالفت فکری با وی، مخالفت عملی و عدم اطاعت از وی را در ممنوع بودن فروش اسلحه نیز یاد آور شده است که همه این‌ها بیانگر اهمیت و نقش برجسته حرکت انقلابی یمانی در مقایسه با دیگران در آستانة ظهور حضرت عجل الله تعالی فرجه الشریف و هجوم فتنه‌ها در آن عصر و زمان است.

اما این‌که چرا در روایات نهضت یمانی، هدایت بخش‌تر از دیگران توصیف شده و وجه برجستگی و استقامت پرچم وی میان دیگر پرچم‌ها و قیام‌ها چیست، پرسشی است که با تأمل در روایات قبل، می‌توان پاسخ آن را به دست آورد.

در این‌باره، نویسندة کتاب عصرظهور، چند وجه را یاد آور شده است که توجه به آن، حائز اهمیت است:
وجه اول این‌که سیستم رهبری سیاسی در یمن، از جهت سادگی و قاطعیت، نزدیک‌تر به اسلام و دستورات مربوط به توسعه و گسترش اسلام و الزامات آن است.
وجه دوم این‌که ممکن است این امتیاز، به سبب وجود نیروهای مطیع، مخلص و تسخیر‌ناپذیر در سپاه یمانی ‌باشد.

وجه سوم این‌که ممکن است عدم پایبندی و عدم تعهد به عناوین ثانوی و معاهدات بین المللی حرکت یمانی، موجب برتری نهضت وی در آن شرایط باشد؛ برخلاف نهضت خراسانی از ایران که با توجه به سابقة سیاسی و تعهدات متقابل با نظام‌های بین المللی، در چنین وضعیتی قرار ندارد.

وجه چهارم این‌که قیام یمانی به دلیل این‌که به دیدار حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف نائل شده و مستقیماً از رهنمودهای امام علیه السلام بر خوردار است، خالص‌تر و مطمئن‌تر از قیام‌های دیگر است (کورانی، همان: ص۱۵۹).

نویسنده عصر ظهور در نهایت، وجه اخیر را ترجیح می‌دهد؛ ولی دلیلی وجود ندارد که جناب یمانی در خروجش مستقیما از حضرت عجل الله تعالی فرجه الشریف دستور بگیرد یا این‌که شخصاً با حضرت دیدار داشته باشد؛ بنابراین در توجیه و تحلیل برتری و هدایت بخشی قیام یمانی، وجه اول و وجه سوم مناسب‌تر به نظر می‌رسد.
غیر از آنچه اشاره شد، گروه‌های دیگری نیز هستند که هنگام ظهور، برای یاری امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف، از مناطق مختلف قیام می‌کنند و به لشکریان پیروز حضرت می‌پیوندند. این نیروها، از مناطق مختلفی مثل کوفه، شام، مصر و… به سوی حضرت به پا می‌خیزند. در برخی روایات از این نیروها و مجموعه ها، با عناوینی همچون: «ابدال»، «نجبا» و «عصائب» یاد شده است (مجلسی، همان: ج۵۱، ص۸۸). در برخی روایات، از اهالی طالقان به عنوان یاران و اصحاب حضرت مهدی علیه السلام، تجلیل شده است. از امام صادق علیه السلام درباره اهالی طالقان، نقل شده است که فرمود: «برای قائم علیه السلام، گنجی است در طالقان که نه طلا است و نه نقره» (همان: ج۵۲، ص۳۰۸). همچنین از امیر المؤمنین علیه السلام نقل شده است که فرمود:

خوشا به حال طالقان، که از برای خداوند عز و جل در آن گنج‌هایی است نه از جنس طلا و نه از نقره و لکن درآن مردانی است اهل ایمان که خدا را از روی معرفت شناخته‌اند، آنان انصار و یاوران مهدی در آخر الزمان خواهند بود (همان: ج۵۱، ص۸۷؛ کورانی، همان: ج۳، ص۸۲).
و روایات مشابه دیگری نیز در این زمینه نقل شده است. از میان مجموعه نیروهایی که از مناطق مختلف برای حمایت و یاری رسانی امام مهدی علیه السلام به پا می‌خیزند، در این شرایط حساس و تاریخی، تنها رزمندگان خراسانی و یمانی به صورت یک نیروی منظم و دارای آرایش نظامی، در صحنه ظاهر شده و به ایفای نقش می‌پردازند. ظاهراً میان حرکت نیروهای تحت امر شعیب بن صالح و نیروهای خراسانی نیز ارتباط و هماهنگی کامل وجود دارد. این نیرو‌ها بعد از طغیانگری سفیانی در آستانة ظهور، از مناطق مختلف به صورت ضربتی وارد عراق شده و با سپاه سفیانی به نبرد می‌پردازند. به همین سبب، آنان در حمایت از امام مهدی علیه السلام و مقابله با دشمنان آن حضرت، نقش مؤثر و برجسته تری نسبت به دیگران خواهند داشت.
آنچه اشاره شد، صرفاً نمونه‌هایی از قیام عدالت خواهانه‌ای بود که بر اساس روایات در هنگامه ظهور برای حمایت از قیام حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف رخ می‌دهند. البته این به معنای انحصار یاوران مهدی علیه السلام در هنگام ظهور در موارد ذکر شده نمی‌باشد.

منابع

۱٫ ابن بابویه قمی، ابوجعفر محمد بن علی، الخصال، قم، انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین.
۲٫ ابن بابویه قمی، ابوجعفر محمد بن علی، کمال الدین وتمام النعمه، قم، انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین.
۳٫ ابن حماد مروزی، ابوعبدالله نعیم، الفتن، انگلستان، کتابخانه المتحف، خطی.
۴٫ ابن طاووس، رضی الدین علی بن موسی، الملاحم والفتن فی ظهورالغائب المنتظر، بیروت، موسسة الاعلمی.
۵٫ ابن منظور، محمد، لسان العرب، قم، نشرادب الحوزه.
۶٫ اربلی، ابوالحسن علی بن عیسی بن ابی الفتح، کشف الغمه فی معرفة الأئمه، بیروت، دارالکتب الاسلامیه.
۷٫ بحرانی، هاشم، المحجة فیما نزل فی الحجة بیروت، مؤسسة الوفأ، ۱۴۰۳ق.
۸٫ بحرانی، هاشم، حلیة الابرارفی فضائل محمد وآله الاطهار، قم، دارالکتب العلمیه.
۹٫ بحرانی، هاشم، غایة المرام فی حجة الخصام عن طریق الخاص والعام، بیروت، مؤسسة الاعلمی.
۱۰٫ حرعاملی، محمد بن الحسن، اثبات الهداة، قم، چاپخانه علمیه.
۱۱٫ حرعاملی، محمد بن الحسن، الایقاظ من الهجعه،قم، دارالکتب العلمیه.
۱۲٫ حسینی واسطی زبیدی، محمد مرتضی، تاج العروس، کویت، دارالهدایه، ۱۳۸۵ش.
۱۳٫ حلی، رضی الدین علی بن یوسف بن المطهر، العدد القویه لدفع المخاوف الیومیه، قم، کتابخانه مرعشی نجفی.
۱۴٫ حلی، یوسف حسن بن مطهر، المستجاد من کتاب الارشاد، قم، کتابخانه آیت‌الله مرعشی.
۱۵٫ دیلمی، ابو محمد، ارشاد القلوب، بیروت، موسسه الاعلمی.
۱۶٫ شیخ طوسی، ابوجعفرمحمد بن حسن، الغیبه، تهران، کتابفروشی نینوی.
۱۷٫ صافی گلپایگانی، لطف‌الله، منتخب الاثر، چاپ دوم، قم، انتشارات حضرت معصومه علیها السلام، ۱۴۲۱ق.
۱۸٫ صفار قمی، محمد بن الحسن بن فروخ، بصائرالدرجات فی فضائل آل محمد صلی الله علیه و آله، قم، کتابخانه آیت‌الله مرعشی.
۱۹٫ طبرسی، فضل بن الحسن، مجمع البیان فی تفسیرالقرآن، قم، دارالکتب الاسلامیه.
۲۰٫ طبری، محمد بن جریر بن رستم، دلائل الامامه، قم، کتابفروشی رضی.
۲۱٫ طبسی نجفی، محمد رضا، الشیعة والرجعة، چاپخانه الآداب، نجف اشرف، ۱۳۸۵ش.
۲۲٫ عاملی، محسن امین، اعیان الشیعه، بیروت، دارالتعارف.
۲۳٫ عبدالباقی، محمد فؤاد، المعجم المفهرس لالفاظ القرآن الکریم، قاهره، الطبع الثانی۱۴۰۸ق.
۲۴٫ عروسی حویزی، عبدعـلی بن جمعه، نورالثقلین، قم، چاپخانه علمیه.
۲۵٫ عیاشی سمرقندی، محمد بن مسعود، تفسیرالعیاشی، تهران، کتابفروشی اسلامیه.
۲۶٫ فتال نیشابوری، محمد، روضة الواعظین، انتشارات الرضی، قم.
۲۷٫ کورانی، علی، عصرظهور، ترجمة عباس جلالی، ۱۳۷۸، قم، سازمان تبلیغات اسلامی.
۲۸٫ کورانی، علی، معجم احادیث المهدی، مؤسسه معارف اسلامی، قم، ۱۴۱۱ق.
۲۹٫ کاظمی، مصطفی، بشارة الاسلام، تهران، کتابخانه نینوالحدیثه.
۳۰٫ کلینی رازی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دارالکتب الاسلامیه.
۳۱٫ متقی هندی، علاء الدین علی، کنزالعمال فی سنن الاقوال والافعال، بیروت، مؤسسة الرساله.
۳۲٫ متقی هندی، علاءالدین علی، البرهان فی علامات مهدی آخرالزمان، چاپخانه خیام، قم.
۳۳٫ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، بیروت، مؤسسة الوفاء.
۳۴٫ معروف (الدین راوندی)، ابوالحسین سعیدبن هبة الله، الخرائج والجرائح، قم، مؤسسة الامام مهدی.
۳۵٫ مقدس شافعی، یوسف بن یحیی، عقدالدرر فی اخبارالمنتظر، عالم الفکر، قاهره.
۳۶٫ نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبة، تهران، کتابفروشی صدوق.
۳۷٫ نوری طبری، میرزا حسین، مسدرک الوسائل، قم، مؤسسة آل البیت لاحیاء التراث

.
نویسنده:قنبرعلی صمدی
مجله انتظار موعود- شماره ۲۹

‎ابرمردی که در نور کلامش حقیقت نبوت و ولایت می‌درخشید

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 20:35:33 +0000

یادداشتی از سعید حدادیان

در اوان بلوغ و نوجوانی با ابر‎مردی مواجه شدیم که در نور کلامش حقیقت نبوت و ولایت می‌درخشید؛ پیرمردی که پشت ترس را به خاک مالیده بود.

جوانی ما مصادف بود با دورانی که این مملکت با بزرگترین حوادث تاریخی خود دست و پنجه نرم می‌کرد. تراکم این حوادث به‎قدری بود که انگار قرار بود وقایع یک قرن، در یک دهه خلاصه شود. شاید به همین دلیل بود که ظهور حضرت را بیشتر از هر مقطع دیگری نزدیک می‌دانستیم.

قیام امام، با انبوهی از معجزات بزرگ و کرامت‎های الهی چنان ما را شگفت‎زده کرد که قابل وصف نیست. در اوان بلوغ و نوجوانی با ابر‎مردی مواجه شدیم که در نور کلامش حقیقت نبوت و ولایت می‌درخشید؛ پیرمردی که پشت ترس را به خاک مالیده بود.
خورشید لقاء از لابه‎لای جلال و جبروت نگاهش موج می‌زد و ما در دست‌های توکل او شکوفا می‌شدیم. دوران دفاع مقدس فرصت بی‎نظیری بود برای تزکیه جان‌های مشتاق ملاقات حق‎تعالی.

میل به عالمان ربانی و رجال روحانی برای تقرب هرچه بیشتر به خدا، سنت جاری آن زمان شده بود. نفس‎هایی که نفوس را به سوی شهادت سوق می‌دادند.

باری آن روزها در جبهه‌ها در میان بعضی از جوانان جنوب تهران که حال و هوای جدی‎تری به عبادت و بندگی داشتند، سخن از عالمی بود که شهادت بعضی از دوستان شهیدشان را پیش‎بینی کرده بود. آن‎قدر از کلمات عجیب و غریب ایشان شنیده بودم که باور آن‌ها برایم بسیار دشوار بود. بالاخره پیش از یکی از عملیات‌ها به مسجد امین‎الدوله رفتم تا شاید در پیشانی من هم نور شهادت را ببیند. اما آن شب به مسجد نیامد.

اولین ملاقات
نماز ظهر و عصر تمام شده بود. مراجعین برای ملاقات با اهل ادب به حجره کوچکی که در نزدیکی منبر و محراب قرار داشت، هجوم آورده بودند. من هم در انتهای این جمع شاهد جمال نورانی آن آیت‎الهی بودم که با چه شور و محبتی نوجوانان اطراف خویش را مورد وعظ قرار می‌داد. پس از چندی ناگهان در ذهنم سؤالی پیش آمد. بلافاصله ایشان در بین جمع رو به من کردند و بدون آن که کسی متوجه حال پرسش من بشود، سؤالم را جواب دادند و در انتها وقتی تنها شدیم، مرا پیش خواندند و سؤال اصلی ام را که مدت‌ها بود درگیرش بودم و به همین خاطر به آن‌جا آمده بودم و بدون آن که سؤالم را ابراز کنم، بسیار حکیمانه بدان پاسخ دادند و بعد از این ماجرا دیگر خبر دادن ایشان از حال و احوال‎مان برایم عادی شد.

به یاد دارم یک بار در مشهد مقدس با عده قلیلی از جوانان به دیدار ایشان در هتلی که اقامت داشتند رفتیم و با ایشان موفق به اقامه نماز جماعت شدیم. تمام صحبت‎هایی که با دوستان در بین راه داشتیم و حتی فکری که در نماز به ذهنم آمده بود، مجموعاً ۱۰ مطلب می‌شدند که ایشان بین دو نماز به تمام آن‌ها مو به مو اشاره کردند و سؤالات را به احسن وجه پاسخ دادند. فوران این کرامت‌ها باعث شده بود که گاهی سؤال‎های‎مان را مطرح نکنیم؛ صبر کنیم تا خود ایشان بی‎مقدمه جواب بدهند. از این قبیل موارد فراوان بود. اما از هر کسی که بپرسید، قطعاً حاضر نخواهد شد چیز زیادی برای شما بگوید. چون یا سخن ایشان متضمن تعریف و تمجید و تشویق شخص بود که ممکن است بیان آن موجب ریا شود و یا شاهد تنبیه و توبیخ بود که گفتن آن چه بسا موجب سرشکستگی طرف باشد.

توسل
به یاد ندارم ایشان منبری رفته باشند که با چراغ اشک‎های‎شان آذین نشده باشد.
توسلات ایشان زبانزد خاص و عام بود. به‎ویژه آن که ایشان بر اثر مکاشفه‌ای که داشتند و در طی آن به ملاقات امام حسین (علیه‎السلام) نائل آمده بودند، به توسل حضرت علی‎اصغر (علیه‎السلام) سفارش شده بودند. لذا روضه حضرت علی‎اصغر (علیه‎السلام) شاخصه مسجد امین‎الدوله و سایر محافل ایشان بود.

به یاد دارم که یک نوبت در مسجد ایشان برای ادای نذرشان پنج روز پشت سر هم روضه حضرت علی‎اصغر (علیه‎السلام) خواندم. البته آن مسجد سابقه ۴۰ روز پشت سر هم توسل به حضرت علی‎اصغر (علیه‎السلام) را هم داشت.

ملاقات
ایشان بارها به ملاقات امام زمان عجل‎ا… تعالی فرجه الشریف مشرف شده بودند. ماجراهای دیدارهای ایشان با حضرت ولی‎عصر ارواحنا فداه، خود بخش مهمی از زندگی آن عارف دلسوخته و خودساخته است که باید از اهلش به دست آورد.

ذکر
همان‎طور که شخصیت هایی مثل مرحوم آیت‌ا… العظمی شاه‎آبادی، استاد حضرت امام رحمت‎ا… علیه پرچم دعای کمیل را برافراشتند و یا بزرگانی چون آیت‌ا… العظمی بهجت و آیت‌ا… العظمی بهاء‎الدینی رحمت‎ا… علیهما، حدیث کسا را بسیار توصیه می‌فرمودند؛ حضرت آیت‌ا… العظمی حق‎شناس با حرص و ولع زیاد به خواندن زیارت عاشورا سفارش می‌فرمودند. آن هم به طریقی که مرحوم مجلسی اعلی‎ا… مقامه الشریف فرمودند. طریقی که چهار شرط و شش مقدمه دارد و…
البته کسانی که به توصیه ایشان عمل کردند، حتما جواب گرفته‎اند.(ان‎شاء‎ا…)

نماز شب
البته از همچون منی گفتن این مطلب شایسته نیست، چراکه اهلیت ندارم. اما امیدوارم اگر عامل نیستم لااقل فیض ناقل را ببرم.

از بزرگ‎ترین سفارش‌های مکرر و پی‎در‎پی ایشان امر به حضور در نماز جماعات، آن هم به صورت کامل و از ابتدای رکعت اول بود. حتی اقتدای نماز ظهر به عصر و مغرب به عشاء را ضعف عمده نمازگزار می‌دانستند.

البته پر واضح است که سفارش اکید ایشان به نماز شب و شب‎زنده‎داری مطلبی بود که کمتر از قلم می‌افتاد. بلکه منبری از ایشان یاد ندارم که در آن سفارش به نماز شب نشده باشد.

امیدوارم به این چند مورد بسنده کنید و توصیه می‌کنم در این زمینه به جناب حجت‎الاسلام و المسلمین جاودان مراجعه کنید.

و چند نکته
۱- این که من هم مثل بسیاری از اهل مسجد ایشان کرامت‎هایی دیده‎ام، هیچ امتیازی برای حقیر و امثال حقیر نیست. ملاک در شناخت من و امثال من، میزان تقوای ماست.

۲- این که بنده ایشان را به‎‎عنوان استاد حسن خطاب قرار داده‎ام، به دلیل شأن کلی ایشان است. نه این که بنده لیاقت شاگردی ایشان را داشته باشم. ماهم یک مستمع بودیم؛ آن هم موقتی و گذرا که گاهی از سرچشمه گوارای محبت‌ها و معارف ایشان چند جرعه نوشیدیم.

۳- متأسفانه گاهی دیده می‌شود که بعضی، عقده‌های حقارت خویش را با انتساب خود به بزرگان از علما خالی می‌کنند. آگاه باشیم که این‎گونه تفاخرها از دسیسه‌های شیطان و مکائد نفس است.

۴- شاید بزرگ‎ترین توصیه آیت الله حق شناس توصیه به حضور در محضر استاد اخلاقی بود که مجتهد و متخلق به اخلاق و صاحب مقام ولایی باشد.

منبع: هفته نامه پنجره، شماره ۵۲

در فراق امام زمان(عج)

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 20:35:26 +0000

۲شعر از علامه میرجهانی در فراق امام زمان(عج)

منبع: سحرنیوز

عملیات گروه سایبری حجاب

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 20:33:22 +0000

مدتی است گروه سایبری حجاب با تبلیغات نامحسوس و اجرای برنامه های متعدد جذاب در فضای مجازی، توان فکری، فرهنگی، و هنری قابل توجهی را برای اهداف خود وارد میدان کرده است .

به گزارش خبرگزاری زنان ایران ؛ در اطلاعیه رسمی این گروه درباره فعالیت هایشان در فضای مجازی آمده است: این گروه ، به منظور فرهنگ سازی و جریان سازی فعالیت های فرهنگی ، ورود فعالان این حوزه به فضای وبلاگ نویسی دینی ، حضور در فضای مجازی (با توجه به مدیریت اطلاعاتی آسان و هزینه پایین وبلاگ نویسی) و هم چنین عدم میدان داری و حرکت های یکجانبه وبلاگ های غیر ارزشی و اقدامات مذبوحانه سرویس دهندگان و ارائه دهندگان خدمات وبلاگ جهت حذف حضور فعالان ارزشی در این فضا ، تعمدا سیستم وبلاگ را جهت حضور خود در میدان جهاد سایبری برگزید.

همچنین این گروه مجازی که به نظر می رسددر فعالیت های خود از همکاری متخصصان هنری در سطح بالا بهره می برد در ادامه افزوده است: این مجموعه با هدف هویت یابی و هویت بانی از اصالت ناب ایرانی اسلامی ، تعالی بخشی فرهنگی مبتنی بر اصول و ادبیات مهندسی فرهنگی ، ارزش آفرینی و بهره مندی از نخبگان فرهنگی و سرمایه های اجتماعی ، به منظور اشاعه موازین و مبانی حجاب اسلامی و رفع شبهات و جبران خلاء های موجود در این حوزه ، تدوین و طراحی شده است.

نشان و برند حجاب ، طرح لباس برای خانم ها و آقایان ،ماکرو تئاتر اسلامی ، لوازم التحریر حجاب و عفاف«ویژه کودکان،نوجوانان و محصولات و برنامه های چند بعدی دیگر از جمله فعالیت هایی است که در حال حاضر از این گروه در فضای مجازی ارائه شده است.

در حال حاضر این گروه در سایت گروه سایبری ترویج عفاف و حجاب فعالیت های خود را ارائه می کند.

دختری که با نور تلفن همراه شاگرد اول شد

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 11:16:15 +0000

شاگرد اول یکی از مدرسه های نوارغزه بود.. زمانی که متوجه شد در امتحانات قبول شده است ، باور نمی کرد که این موفقیت تنها با نور گوشی تلفن همراه به دست آمده باشد. او اکنون احساس می کرد که با همین نور اندک توانسته است محاصره و قطع برق را بشکند.

” به گزارش خبرگزاری زنان ایران ؛ اسماء امین توباسی” ساکن رفح زمانی را به یاد آورد که پدرش به او گفته بود از چراغ نفتی استفاده نکن ..

این درحالی بود که ساکنان غزه به دلیل آتش سوزی چراغ های نفتی و وقوع برخی حوادث به دلیل استفاده از این چراغ ها تمایلی برای استفاده از آن نداشتند. زمانی که استفاده از چراغ نفتی کارساز نبود ، او از نور گوشی تلفن همراه خود برای مطالعه استفاده می کرده است .

پدر اسماء که کارمند اداره اوقاف شهر غزه است ، درباره قبولی دخترش در امتحانات گفت : من امروز به دخترم افتخار می کنم که در ۲۴ ساعت شبانه روز ، ۱۸ ساعت را با تحمل تمامی دشورای ها مطالعه می کرد و در پایان امتیاز ۴۰/۹۹ در رشته ادبیات مدرسه توجیهی را به دست اورد که این امتیاز بالاترین نمره در تمامی غزه به شمار می رود .

خانواده اسماء در ماههای سپتامبر تا ژانویه در روز در حدود ۱۲۱ ساعت بی برقی را تحمل می کردند.
این قطعی برق شرایط زندگی در غزه را بسیار بدتر کرد و باعث قطع شریان حیات در غزه شد .

این بحران همچنین به بخش های بهداشت و درمان ، آموزش ، آب آشامیدنی ، خدمات فاضلاب و فعالیت های روزانه خانگی آسیب بسیاری وارد کرد .

اسماء گفت : من امیدوارم که این وضعیت حداقل پایان خوبی داشته باشد.
پدر اسماء نیز در توضیحات خود گفت : من نگران سلامتی چشمهای دخترم اسماء بودم که در چنین شرایطی از نور کم گوشی تلفن همراه برای مطالعه استفاده می کرد آن هم زمانی که تاریکی به غزه مستولی می شد و تمام شهر غرق درسیاهی بود .
دست یابی اسماء به این موفقیت با وجود تمامی مشکلاتی است که در سیستم آموزشی در غزه وجود دارد.

بر اساس آمار سازمان ملل متحد حضور و فعالیت در مدارس دولتی در نتیجه مشکلات آموزش ، افزایش جمعیت دانش آموزان و تخریب اماکن تحصیلی توسط نیروهای نظامی اسرائیلی با سختی همراه است.
در تحقیقاتی که وزارت آموزش و پرورش غزه انجام داده است در ابتدای سال تحصیلی ۲۰۰۷-۲۰۰۸ فقط ۲۰% از ۱۶۰۰۰ نفری که در کلاس ششم تحصیل می کنند، توانستند امتحانات ریاضی ، علوم ، انگلیسی و عربی را با نمره قبولی به اتمام رسانند .

اسماء در ادامه افزود : زمانی که نتیجه امتحانات را دریافت کردم ودیدم که نمره قبولی به دست آورده ام فریاد کشیده ، گریه کردم ، خندیدم و نمی توانستم که باور کنم که دراین دوره از امتحانات با نمره بالا قبول شده ام .

پدر اسماء نیز می گوید : اسماء دختری است فلسطینی و سخت کوش که درمیان تمامی مشکلات زندگی در این شهر تحت محاصره درس خوانده است و باور دارم که دخترم یک فلسطینی مصمم برای موفقیت است زیرا او یک آینده بهتری برای خود ، خانواده و تمامی ساکنان غزه که بیش از ۴ سال است تحت محاصره هستند می خواهد و این خود یک مبارزه تمام عیار در مقابل اشغالگران صهیونیست است . من به داشتن چنین فرزندی که اصلیت فلسطینی دارد افتخار می کنم.

«پوتین‌های مریم»

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 07:04:27 +0000

کتاب «پوتین های مریم»، خاطرات یکی از زنان خرمشهری (مریم امجدی) از ایام جنگ‌ایران و عراق است. راوی این کتاب که دوران نوجوانی و جوانی‌اش مصادف با روزهای جنگ بوده، پس از انقلاب اسلامی ضمن تحصیل در دبیرستان به‌ عضویت حزب جمهوری اسلامی، جهاد سازندگی و بسیج ‌مستضعفین خرمشهر درآمده و دوره‌های امدادگری و فنون نظامی را آموزش می‌بیند.

با شروع تهاجم عراق به خرمشهر، او در مشاغل مختلف چون امدادرسانی در بیمارستان دکتر مصدق، نگهداری از انبار مهمات مسجد جامع خرمشهر خدمت می‌کند و در این مدت گاهی نیز به خط مقدم جبهه می‌رود.

به گزارش خبرنگار «تابناک»، مریم امجدی یکی از دختران خرمشهری است که در شهریور ۱۳۵۹ و در هجوم ارتش عراق به خاک کشورمان تنها هفده سال داشت . وی در جریان جنگ پابه پای مردان سرزمینش با یک اسلحه ژ- ث دو خشابه و یک کلت رو در روی دشمن ایستاد.

وی پس از انقلاب ضمن تحصیل در دبیرستان به‌عضویت حزب جمهوری اسلامی، جهاد سازندگی و بسیج‌ مستضعفان خرمشهر درآمده و دوره‌های امدادگری و فنون نظامی را آموزش می‌بیند. با شروع تهاجم عراق به خرمشهر، او در مشاغل‌مختلف چون امدادرسانی در بیمارستان دکتر مصدق، نگهداری ازانبار مهمات مسجد جامع خرمشهر خدمت می‌کند و در این مدت ‌گاهی نیز به خط مقدم جبهه می‌رود.

مریم امجدی در این کتاب، راوی خاطراتی است که در نوع خود کم نظیر است. وی که در ایام جنگ کار امداد رسانی به مجروحان جنگی را در خرمشهر به عهده داشته، اما در شرایطی بحرانی دست به اسلحه می برد و در نبرد با دشمن شرکت می کند.
خانواده وی هم به نوعی درگیر مسائل جنگ بوده اند؛ برادرش در جبهه حضور داشته و پدر وی هم که درگیر با مسائل جنگ و پشت جبهه بوده در اثر یک انفجار جان خود را از دست می دهد .
این کتاب در اردیبهشت سال ۱۳۸۹ به چاپ پنجم رسید.

کتاب «پوتین‌های مریم» در ۱۱۰صفحه، شمارگان ۲۵۰۰ نسخه، قطع رقعی و با قیمت یک هزار و ۶۰۰ تومان با کوشش و تدوین فریبا طالش پور منتشر شده است.

در بخشی از این کتاب آمده است:
۱
عراقی‌ها تا کوی طالقانی خرمشهر رسیده بودند؛سر کوچه سنگربندی بود؛توی کوچه‌ها دولا دولا می‌رفتیم؛ هر کس پشت و بالای سر نفر جلویی رگبار می‌بست تا عراقی‌ها نتوانند او را بزنند؛ همین طور کوچه به کوچه و سنگر به سنگر می‌رفتیم، توی یکی از کوچه‌ها یکی از مسئولین کشور را دیدم. اول با دیدنش خوشحال شدم اما او تا چشمش به من افتاد، داد زد:«در این جا چه می‌خواهی؟ برای چه این جا اومدی؟ برگرد عقب».
گفتم:«برای همون هدفی اومدم که شما اومدین»
گفت: «لازم نکرده مگر نمی‌بینی عراقی‌ها تا کجا اومدن؟»
گفتم: «خوب، اومدم که جلوی اونا رو بگیرم، در ضمن سرخود که نیومدم. بـا گروه ابوذر اومدم با همونا هم بر می‌گردم.»
سراغ بچّه‌های گروه ابوذر رفت و سرشان داد زد: «چرا این خواهرها رو با خودتون آوردین؟ نمی‌ترسین اسیر بشن؟»

۲
من و زهره قبل از رسیدن به گمرک از ماشین پایین پریدیم. عراقی ها تا گمرک رسیده بودند و ما برای دفاع رفته بودیم. می خواستیم تا آنجا که سلاح و مهمات داریم بجنگیم. مسافتی را زیگزاگ رفتیم. از بشکه ها و جعبه های چوبی خیلی بزرگ به عنوان سنگر استفاده می کردیم و برای هم خط آتش می بستیم. یعنی برای جلو رفتن بچه ها و کم شدن حجم تیراندازی دشمن اسلحه را روی رگبار می گذاشتیم و از بالای سر بچه هایی که دولا دولا جلو می رفتند به طرف دشمن تیراندازی می کردیم تا آنها راحت تر بتوانند تغییر موضع بدهند.
سنگر به سنگر جلو رفتیم تا به جایی رسیدیم که ریل راه آهن بود. کم کم به یک رزمنده کامل تبدیل شدم.

آیا مراجع و آیات عظام نیازی به کمک های دولتی دارند؟

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 05:57:52 +0000

به گزارش آتی، «ش م» یکی از مدیران اسبق سازمان میراث فرهنگی و گردشگری که از یاران حلقه اولیه شخص خاص دولت می باشد ،چندی پیش در یک سفر اختصاصی به شهر قم در جلسه ای با یکی از علمای قم اعلام نموده که، ما با امکاناتی که در دست داریم و آنها را در اختیار شما قرار داده تا از آن جهت نشر فضایل اهل بیت (ع) استفاده نموده و در خارج از ایران به بسط این تفکرات پرداخته و به نوعی سیطره مدیریت خود بر جهان را عملی سازیم.

این در حالی است که این عالم جلیل القدر با بی اعتنایی هیچ پاسخی به بیانات نامبرده نداشته است و با نهایت ادب و بزرگواری عذر وی را خواسته و از دفترش این شخص را به بیرون هدایت نموده است.

سوال بی پاسخ اینجاست که اینگونه حرکات در راستای چه اهدافی می باشد؟ آیا مراجع و آیات عظام نیازی به کمک های دولتی دارند؟

شهید «سیدعباس موسوی» به روایت علامه «سیدمحمد حسین فضل الله»

عشرت شایق — Thu, 29 Jul 2010 05:50:21 +0000

علامه «سیدمحمد حسین فضل الله» در رثای شهید سید عباس موسوی گفته است: خون سیدعباس موسوی تنها چند قطره خون سرخ نبوده است بلکه اندیشه‌ها، احساسات و اهداف و روح او با این خون آغشته شده است.

مرحوم علامه سید محمد حسین فضل الله ، در ایام شهادت دبیرکل حزب الله لبنان «سید عباس موسوی» در رثای آن شهید عزیز سخنان مبسوطی ایراد نمودند که متن آن را می خوانید:

شهید سیدعباس موسوی در حوزه علمیه نجف اشرف زیست و در نتیجه اقدامات وحشیانه رژیم حزب بعث از این شهر رانده شد. در لبنان مسئولیت‌های سنگینی بر دوش گرفت و با آغوش باز و از صمیم قلب به انقلاب اسلامی و رهبر آن امام خمینی(ره) و جنبش اسلامی پیوست. پیکار و تلاش او فقط در چارچوب مرزهای جغرافیایی لبنان محدود نبود، زیرا، هر انسانی که بار سنگین رسالت را بر دوش دارد، مرزها و موانع ساختگی را به رسمیت نمی شناسد. او حرکت خود را در پرتو نهضت جهانی اسلام آغاز کرد.
شهید سیدعباس موسوی با خود و با خدای خود و با جامعه انسانی و با آزادی و عدالت اجتماعی صادق بود. چرا که یگانه پرستی و توحید در راستگویی مفهوم پیدا می‌کند. به این معنا که عدالت اجتماعی حق است و خدای متعال زمین و آسمان را بر مبنای حق برپا داشته است. صداقت و راستگویی در عمق شخصیت او ریشه دوانده بود. گاهی اوقات، امکان دارد راستگویی ریشه دار و پایدار نباشد. اما، راستگویی سیدعباس از ایمان و اعتقاد او ناشی شده بود. راستگویی وجود و شخصیت او را تشکیل می‌داد. بنابر این هرگاه انسان راستگو بوده باشد، رفتار و کردار او با فرزندان امت نیز مخلصانه و عادلانه خواهد بود زیرا، انسانی که از آرمان و اهداف والای امت فاصله می‌گیرد انسانی راستگو نیست و هرگاه انسان با خود و با خدای خود صادق بود بی‌تردید انسانی آزاد خواهد بود، و از آزادی دفاع خواهد کرد. آری شهید بزرگمان سیدعباس موسوی با خود و با خدای خود و با امت خود راستگو بود و جان خود را در راه آزادی و عزت و تعالی انسان فدا کرد.
در این شرایط برخی کوته‌فکران وانمود می‌کنند که ایران می‌خواهد انقلاب را به لبنان و از آنجا به سایر نقاط جهان صادر کند، و چنین تصمیمی موجودیت نظام‌های حاکم را به خطر می‌اندازد. کسانی که از سیاست‌های امریکا و غرب دفاع می‌کنند، می‌کوشند با القاءهای خود ملت‌های منطقه را فریب دهند. نمی‌خواهند مستقل بیندیشیم. می‌خواهند از نظر فکری دنباله رو بیگانگان باشیم ولی، اسلام می‌خواهد در سرزمین خویش مستقل و توانمند باشیم. اسلام می‌خواهد فرزندان مان در سرزمین‌شان قوی و پایدار بمانند. و خوراک آغشته به ذلت و بندگی بیگانگان را نخورند.
امریکایی‌ها مشکل شان این است که هر اندازه شما را بیشتر دوست داشته باشند، آزار و اذیت شان به شما افزایش می‌یابد. شما را قتل عام می‌کنند. همه می‌دانند که دستان پنهان امریکا عامل فتنه انگیزی و دامن زدن به جنگ‌های داخلی لبنان بوده است. دخالت امریکا و اروپا در کشورمان در نتیجه امیدها و آرزوهای بسیاری از سیاست‌مداران سرخورده لبنانی بوده است. وظیفه داریم در برابر توطئه‌های بیگانگان و همدستان داخلی آنها کمر خم نکنیم، برای چیره شدن بر مشکلات، ابزارهای خود را به کار گیریم. چرا دولت‌های عرب به لبنان کمک نمی¬کنند؟ اعراب به ما می‌گویند که اوضاع داخلی‌تان را سروسامان دهید. اما، در عین حال به‌وسیله هم‌پیمانان خود اجازه نمی‌دهند اوضاع کشورمان را سامان دهیم. از سوی دیگر اسحاق شامیر (نخست وزیر پیشین رژیم صهیونیستی) از ارتش اسرائیل می‌خواهد برای جنگ با مقاومت لبنان آماده شود. اما، هنگامی که مجاهدان مقاومت اسلامی و ملی لبنان برای رویارویی با تجاوز احتمالی دشمن آماده می‌شوند، همپیمانان اسرائیل برای شناسایی تحرکات رزمندگان مقاومت بسیج می‌شوند. اگر دولت لبنان با حالت شرمساری مقاومت را تأیید می‌کند، به این دلیل است که فضای سیاسی منطقه به او اجازه سرکوب مقاومت را نمی‌دهد.
شاید دولت لبنان امکان سرکوب مجاهدان مقاومت را یافته باشد زیرا، بیگانگان از او خواسته‌اند که مجاهدان را بایکوت کند اما، در این میان هیچ سخنی درباره تحکیم سلطه دولت در منطقه نوار مرزی اشغالی در کار نیست. امروزه مشکل اصلی اسرائیل تنها جنگ و خشونت نیست؛ مشکل اساسی این رژیم این است که می‌خواهد به سربازانش روحیه دهد. می‌خواهد در دل رزمندگان مقاومت ترس ایجاد کند. اگر اسرائیل با ترور شهید بزرگ مان دبیر کل حزب الله خواسته باشد پیامی برای مقاومت لبنان برساند، به او می‌گویم که مبادله پیام میان نیروهای مقاومت لبنان با اسرائیل و استکبار جهانی تازگی نداشته و از مدت‌ها پیش ادامه دارد اما، ضروری نیست که فوری و در اسرع وقت به این پیام پاسخ داده شود زیرا، ما انفعالی برخورد نمی‌کنیم. من به رزمندگان مقاومت توصیه می‌کنم که از صهیونیست‌ها نهراسند. سلاح مجاهدان همواره قوی‌تر و کار ساز‌تر از نیرنگ دشمنان است. هر گاه رزمنده‌ای به شهادت برسد، رزمنده‌ای دیگر حرکتش را ادامه می‌دهد. هیچ کسی قدرت ندارد تمایلات آزادی‌خواهانه را سرکوب کند. ملت‌های جهان در طول تاریخ آزادانه زندگی کرده‌اند. و ما در پرتو تعالیم دینی برای گسترش آزادی و رهایی ملت‌های مستضعف به تلاش مان ادامه خواهیم داد.
در جامعه ما بسیاری افراد در ظاهر از انقلاب و مقاومت و لزوم دگرگونی وضع موجود سخن می‌گویند اما، در باورها و در چارچوب موقعیت شان می‌گویند که نظم نوین جهانی از ما می‌خواهد انقلاب و مقاومت را بلوکه کنیم. راهکارمان را اصلاح کنیم. منطق گرا باشیم. مقاومت باید از هر حرکت دردسر آفرین برای اسرائیل و امریکا پرهیز کند. سخنان اخیر برخی سیاست‌مداران لبنانی را شنیده‌اید؟ آنان به رزمندگان مقاومت توصیه می‌کنند احساسات اسرائیل و امریکا را تحریک ننمایند. قلمرو خود را بشناسند. معادلات سیاسی و نظامی منطقه را به هم نریزند. فقط اجازه دارند به دیوار مرزی اسرائیل آسیب جزیی وارد نمایند اما، اجازه ندارند پا را فراتر بگذارند، و به این دیوار رخنه کنند.
این منطق برخی سیاست‌مداران لبنانی است. این سیاست‌مداران که از اهداف و برنامه‌های مقاومت شناخت ندارند، به رزمندگان مقاومت می‌گویند اجازه دارید هر تعداد لبنانی (همکار اسرائیل) در نوار اشغالی جنوب را به قتل برسانید اما، هرگز اجازه ندارید یک اسرائیلی را در منطقه الجلیل (شمال فلسطین اشغالی) به قتل برسانید…
در حقیقت داستان منطقه سه عنوان دارد:
۱- عنوان اسرائیل
۲- عنوان امریکا
۳- عنوان کسانی که در برابر آن دو ایستاده‌اند.
هنگامی که درباره امریکا و اسرائیل منفی سخن می‌گوییم، و از مقاومت به نیکی یاد می‌کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که جریانات سیاسی که در خط رویارویی با استکبار جهانی حرکت می‌کنند، امکان ندارد با بازی‌های بین‌المللی و منطقه‌ای همراه و هماهنگ شوند. شما سیاست‌مداران لبنانی وظیفه دارید موضع‌تان را برای مردم روشن کنید که آیا تسلیم نظم نوین جهانی شده‌اید و در برابر امریکا و اسرائیل کمر خم کرده‌اید! یا اینکه ما وظیفه داریم به شیوه دیگری به مسئولیت خویش عمل کنیم؟ دولت لبنان ادعا می‌کند که مقاومت را تشویق می‌کند اما، برای تشویق مقاومت تا کنون چه راهکارهایی را در نظر گرفته است؟ در کشورهای عربی، همه محافل و مجامع سیاسی آنچه را که اسرائیل در منطقه جبل عامل و بقاع غربی بر سر ما می‌آورد محکوم می‌کنند، اما، تا به حال چه کار مثبتی انجام داده اند؟
احزاب و سازمان‌های سیاسی لبنان و جهان عرب، همه از وجود فضای ناامنی که در آن به‌سر می‌بریم سخن می‌گویند اما، جبهه امتناع عرب برای توقف جنایات اسرائیل چه تدابیری اتخاذ کرده است؟ آیا جز سخن گفتن و موضع گرفتن کار مثبتی انجام داده است؟ آیا برای رویارویی با فزون خواهی اسرائیل برنامه سیاسی مشخصی در اختیار دارید؟ با اظهار نظر و سخن گفتن، مشکلات حل نمی‌شود، سیاست فقط اظهار نظر نیست! سیاست راهکارهایی است که برای تحقق اهداف والا، فرزندان امت را بسیج کند، روحیه جهاد و حرکت در آگاهی و رفتار فرزندان امت برانگیزد.
مشکل اساسی این است که یک جریان فکری، سیاسی، اقتصادی و نظامی وابسته به امریکا در جهان عرب و برخی کشورهای اسلامی بر انگیخته شده است. لذا ضرورت پیدایش یک جریان دیگر فکری و آزاد و مخالف هرگونه وابستگی و سازش به امریکا اجتناب‌ناپذیر است. این جریان باید در خط جهاد و مقاومت حرکت کند و ملت‌های مستضعف را در راه دستیابی به حقوق انکارناپذیر شان بسیج کند. نباید به نظام نوین بین‌المللی و بازی‌های سیاسی بین‌المللی اجازه دهیم ما را بازیچه اهداف شان قرار دهند.
فروپاشی برخی جریانات و سازمان‌های فکری که شعارهای آزادی‌خواهانه سر می‌دادند، به بی تفاوتی مردم منجر شده است. اکنون در بسیاری از کشورها از جمله تونس و الجزایر، جریانات چپگرای افراطی به جریانات راستگرای افراطی تبدیل شده‌اند. این جریانات همدست و مزدور نظام‌هایی شده‌اند که در خدمت اهداف امریکا حرکت می‌کنند.
مشکل این است که شما چه گونه می‌اندیشید و چه جایگاهی دارید؟ اکنون امریکا به بیشتر رسانه‌های اطلاع رسانی جهان چنگ زده، و این رسانه‌ها وانمود می‌کنند که امریکا تنها ابر قدرت جهان است. اگر بخواهیم واقع بینانه فکر کنیم به این نتیجه می‌رسیم که قضیه این طور نیست اما، آنان با این تهاجم تبلیغاتی می‌خواهند بپذیریم که اگر راه آزاد سازی فلسطین از امریکا می‌گذرد، توان آزاد سازی فلسطین را نخواهیم داشت. چرا که امریکا، اسرائل را ساخته و آن را پرورش میدهد و نظام‌های حاکم در کشورهای عربی را در خدمت اهداف اسرائل به کار گرفته است. این کلمات برای مصرف ملت‌های منطقه نیست. این کلمات به سرنوشت ما و حق تعیین سرنوشت ما تعلق دارند. آیا می‌خواهید امریکا درباره سرنوشت‌ و آینده‌تان تعیین تکلیف کند؟ آیا دوست دارید امریکا نوع اسلحه مورد نیاز و نوع موضع‌گیری‌تان و دستور کار گفت‌وگو‌های سازش با اسرائیل را مشخص کند تا هیچ امتیازی به شما ندهد؟
بیایید کمی واقع بینانه و منطقی بیندیشم. برخی افراد به عملیات مقاومت و تلاش مقاومت برای آزاد سازی سرزمین‌های اشغالی اعتراض می‌کنند اما، تنها جریانی که در برابر این اعتراض‌ها بهانه‌تراشی‌ها و مزایده‌ها نافرمانی کرده مقاومت است. امروزه بسیاری افراد دایه مهربانتر از مادر شده و با نظریه پردازی به مقاومت توصیه می‌کنند که عمل گرا باشد.
من تأکید می‌کنم که مقاومت برای تحقق اهداف خود عاقلانه و منطقی برنامه ریزی می‌کند و به حد بلوغ رسیده است ولی من از شما عمل گرایان و منطق گرایان می‌پرسم که آیا از نظر مفاهیم‌تان عقل‌گرایی و منطق‌گرایی این است که انسان خشک و بی روح گردد. از او می‌خواهد بر ضد نظام‌های پوسیده و بی‌رمه و وابسته و طاغوتی قیام نکند؟ من به این گونه منطق گرایان و عاقل صفتان می‌گویم که مشکل ما با نظام حاکم این است که این نظام‌ها میخواهند همه روزنه‌های نور و امید امت را خاموش کنند. مشکل ما با نظام‌هایی که امریکا آنها را نگهبان منافع خود قرار داده این است که در مسائل دین و مذهب و سیاست و مقاومت و واقعیت گرایی نظریه پردازی می‌کنند تا از چهار طرف ما را در محاصره قرار دهند. یکی از امامان اهل بیت گفته است: “عاقل کسی است که آفریدگار هستی را با عقل و درایت پرستش کند “. بنا براین تلاش برای آزادی یک نوع عبادت است. زیرا، اعتقاد به یگانگی خدا و بندگی برای او انسان را از همه قید و بندهایی که طاغوتیان به وجود می‌آورند رها می‌سازد. بنا بر این لازم است شهادت عزیزمان سیدعباس موسوی فرصتی باشد در راه تحکیم اعتماد به نفس و احساس قدرت و داشتن موضع گیری‌های انعطاف‌ناپذیر. من از تلاش امریکا برای سست کردن ذهن و هوش اعراب، از تلاش اسرائیل برای خوار و ذلیل کردن اعراب، از تلاش آن دور برای غرب زدگی اعراب هراس دارم. در این میان تنها مقاومت است که به امت اصالت و آزادگی می‌بخشد و اهداف امت را مشخص میکند. مقاومت با تجربیاتی که کسب کرده به ما می‌آموزد که اگر دشمن را در برخی پایگاه‌ها و موقعیت‌های کوچک شکست دهیم. شکست دشمن در موقعیت‌های بزرگ‌تر امکان‌پذیر است، به شرط اینکه امکانات رویا رویی با دشمن را فراهم کرده باشیم.
ای مجاهدانی که ما را سربلند کرده‌اید و با اخلاص و فداکاری‌تان در راه خدا، مفهوم آزادی و ایمان و اسلام را به ما بخشیده‌اید. درس ایثار و فداکاری در تپه‌های کفرا و یاطر در جنوب لبنان و خیابان‌های قدس و الخلیل در فلسطین را از شما می‌آموزیم. امیدوارم مکاتب فکری و دانشگاه‌های مقاومت که تئوری و عمل به ما می‌آموزند افزایش یابند. امیدوارم آن دسته از دانشگاه‌های پوچ و بی روح که تئوری و عمل را ناکام می‌سازند، نیست و نابود شوند.
قدرت‌های استکباری می‌خواهند امت همچنان سر افکنده باشد، و در سر در گمی خود دست و پنجه نرم کند. این قدرت‌ها آرزو دارند آنچه را که اسرائیل از طریق جنگل به دست نیاورده در گفت‌وگوهای صلح به‌دست بیاورد. بنابر این به مسئولان انتفاضه فلسطین و مقاومت اسلامی لبنان می‌گویم، ضمن تلاش برای ادامه عملیات مسلحانه، پیکار سیاسی را نیز فراموش نکنند. همان‌گونه که ملت‌های منطقه تا چند سال پیش به مقاومت نیاز مبرم داشتند. در مرحله کنونی نیز به مقاومت نیاز دارند. چرا که موجودیت و ادامه حیات و سرنوشت ملت‌های منطقه در این مرحله رقم می‌خورد. بنابر این مقاومت وظیفه دارد با شیوه بهتری به حرکت خود ادامه دهد.
برای شناخت واقعیت کنونی اعراب و مسلمانان، و شناخت واقعیت مستکبران و مستضعفان، به برگزاری کنفرانس‌ها و سمینارهای گوناگون نیازی نیست. به واقعیت‌های زنده و پویا نیاز داریم. مردمی که گرسنه می‌شوند و خانه‌های مسکونی شان بر سرشان تخریب می‌شود. می‌توانند تکیه گاه مقاومت و پایگاه یکپارچه امت باشند. درست است که اقتصاد لبنان فرو پاشیده، و فریاد مردم بلند شده است ولی، به خوبی آگاه هستم و اطلاعات درستی در دست دارم که آنچه در لبنان می‌گذرد در نتیجه فشارهای امریکا به دولتمردان لبنانی است، تا این کشور در ارتباط با مقاومت نتواند شادابی و پویایی خود را بازسازی کند. امریکا کشورهای جمهوری اسلامی ایران و سوریه را مسئول مشکلات لبنان معرفی می‌کند، ولی، هنگامی که ریشه بحران نقدینگی را مو شکافی کنیم ملاحظه خواهیم کرد که این سیاستگذاران اقتصادی هستند که عرضه و تقاضا را آشفته کرده‌اند. آشفتگی و نابسامانی اوضاع اقتصادی کشور در نتیجه عملکرد زمامداران است. ما درباره اشخاص سخن نمی‌گوییم. از دولتی سخن می‌گوییم که برنامه ریزی آن فلج شده است. این دولت برای حل مشکلات بهانه تراشی می‌کند و هیچ اقدامی سازنده به عمل نمی‌آورد.
اکنون برخی افراد می‌پرسند دلیل این رستاخیز مردمی در سرتاسر جهان اسلام که در پی شهادت سیدعباس موسوی آغاز شده چیست؟ کسانی که معنای استضعاف در برابر استکبار و معنای آزادی در برابر بندگی را درک می‌کنند، بی‌تردید مفهوم شهادت و فداکاری را شناخته‌اند. خون سیدعباس موسوی تنها چند قطره خون سرخ نبوده است بلکه اندیشه‌ها، احساسات و اهداف و روح او با این خون آغشته شده است. بنابر این خون سرخ سیدعباس خون معمولی نبوده است. خونی است که از عمق وجود انسان جوشیده و به عقل و وجدان انسان‌ها نفوذ کرده است.
امت وجود خود را در وجود سیدعباس شناخت و با او همراه و همگام شد و پشت سر او به حرکت در آمد. لذا ملاحظه کردیم که مسئله انتقام خون او مسئله انتقام شخصی نبوده است بلکه در راه دفاع از آرمان همه ملت‌های مستضعف جهان از قاتلان او انتقام گیری شده است. کسانی که انتقام خون سیدعباس موسوی را گرفتند به قاتلان او اعلام کردند که خون سیدعباس به ملت و میهن خاصی محدود نبوده است. خون او نماد اسلام و انسانیت بوده است و سیدعباس مرز جغرافیایی خاص را نمی‌شناخته است.

ویژه نامه پاسداشت مبارزات مقاومت اسلامی لبنان در سالگرد جنگ ۳۳ روزه خبرگزاری فارس