در جلسه غیر علنی غیر رسمی ۱۸ اسفند مجلس،  که با حضور رئیس جمهور در موضوع درآمد هدفمندکردن یارانه ها در بودجه ۱۳۸۹ برگزار شد، احمد توکلی، غلامرضا مصباحی مقدم و الیاس نادران در مخالفت با نظر رییس جمهور صحبت کردند. همچنین آقایان عابدی نماینده فردوس و طبس، زارعی نماینده تهران و نوروزی نماینده شهریار به عنوان موافق نظر دولت سخن گفتند.

به دلیل اهمیت این نطق ها، الف نطق های سرنوشت ساز سه نماینده را منتشر می کند و در صورت رضایت نمایندگان موافق، متن این نطق ها نیز منتشر خواهد شد.

به گزارش الف، متن نطق دکتر الیاس نادران، نماینده تهران به شرح زیر است:

مواردی را جناب آقای حاج آقای مصباحی و آقای دکتر توکلی فرمودند، من تلاش می‌کنم که تکرار فرمایشان دوستان را نداشته باشم.

ما انتظارمان از آقای رییس جمهور این بود که وقتی به محضرشان می‌رسیم، بحث های قبلی تکرار نشود، بحث هایی که در ماده ۱۳ شنیدیم و بحث هایی که در کمیسیون شنیدیم و بحث هایی که قبلاً در کلیات بحث کرده بودیم. موضع نظام در این هست که آیا ۲۰هزار میلیارد تومان را برای دولت بپذیریم یا ۴۰هزار میلیارد تومان، هر کدام هر استدلال کارشناسی خودش را دارد. این استدلالهای کارشناسی را با هم مرور کنیم، ببینیم کدام قوی تر است و نسبت به آن تصمیم بگیریم.

تصویری از وضعیت اقتصادی کشور در سال ۸۹ که ادامه سال ۸۸ و سال های قبل است داشته باشیم ببینیم با ۴۰ هزار تا چه اتفاقی می‌افتد و با ۲۰ هزار تا چه اتفاقی می افتد.

کشور به دلیل زیاده روی هایی که در سال ۸۵ شد – برادر عزیز، جناب آقای زارعی مقدارش ۲هزار میلیارد تومان نبود، ۵ هزار میلیارد تومان بود – که منحصر به طرح های عمرانی نیست، بر اساس پایه هزینه های عمرانی آن موقع ۳۵درصد هزینه‌های عمرانی کشور افزایش پیدا کرد. کشور ظرفیت نداشت و در نتیجه افزایش قیمتها بوجود آمد. انتظارات تورمی در آن موقع باضافه پدیده بیماری هلندی در اقتصاد ما در اثر این ۵هزار میلیارد تومان باعث شد که شیب نزولی تورم در کشور مجددا شیب صعودی پیدا کند و دولت وقتی به این صرافت رسید که ما نیمه دوم سال ۸۶ بودیم . در نتیجه از نیمه دوم سال ۸۶، سیاست های انقباضی پولی را به شدت در سیستم بانکی اعمال کرد که نتیجه آن این است که امروز صنایع ما به شدت با مشکل مواجه هستند. سیستم بانکی ۴۲ هزار میلیارد تومان بدهی معوقه دارد و سیستم بانکی امکان پشتیبانی کردن از شبکه صنعتی کشور را ندارد، این رکود مالی حاکم بر بخش صنعت باضافه رکود مالی ناشی از نظام مالی بین‌الملل که فشار قیمتی به تولید کننده داخلی می آورد و آثارش را در کالاهای چینی و غیر چینی می‌بینید و رکود حاصل از مجموعه اقداماتی که در این ایام روی بخش صنعت ما صورت گرفته، که ریشه‌های اجتماعی و سیاسی هم دارد، باعث شده که نرخ رشد تولید ناخالص داخلی به کمترین نرخ در سالهای اخیر برسد. رییس بانک مرکزی فرمودند ۲٫۵درصد بوده به ۱٫۵ درصد رسیده و سال آینده حول و حوش صفر خواهد شد. این پیش بینی ای بود که رسما گفتند.

یک مقداری باهم راحت تر در مورد این مسایل صحبت کنیم. اگر شما میخواهید ۴۰ هزار میلیارد تومان درآمد کسب کنید، به ناچار باید قیمت بنزین و گازوئیل و حامل‌های انرژی را آنقدر بالا ببرید که ۴۰ هزار میلیارد تومان درآمد خالص بدست بیاورید.  طبق قانون روی بنزین ۳۰درصد مالیات و عوارض باید وصول شود و به حساب خزانه و یا به حساب شهرداری‌های ریخته شود. در مورد صنایع انرژی بر که یا مصرف گاز دارند یا مصرف برق دارند یا مصرف گازوئیل دارند یا مصرف مازوت دارند و انواع حامل های انرژی را مصرف می کنند، اگر شما قیمت گاز را برای هر مترمکعب ۱۳۰ تومان کردید، اگر گازوئیل را لیتری ۴۵۰ تومان، اگر بنزین را لیتری ۶۵۰ تومان کردید، خوب به ما بگویید این صنایع چقدر از همین سرمایه در گردش امروز که با ۳۰ درصد ظرفیت دارند کار می کنند را باید اختصاص بدهند به این هزینه ها و بقیه مواد اولیه کالاهای سرمایه ای و چه قدر سرمایه در گردش برای خودشان مصرف بکنند.

سیستم بانکی کجا ظرفیت دارد، آنها را پشتیبانی کند؟ آقایان شما در حوزه های انتخابیه تان وضعیت واحدهای صنعتی را دیده اید و می دانید رکود حاکم بر صنعت چقدر افزایش خواهد پیدا کرد این نگرانی واقعا بجا نیست؟ خوب با هم بحث کارشناسی کنیم. شما می فرمایید ما همه حاملهای انرژی را نمی توانیم افزایش بدهیم، خوب باز بدتر چون ۴۰ هزار میلیارد تومان را از تعداد معدودتری می‌خواهید تامین بکنید، خوب به ما بگویید چقدر؟ ما نامحرمیم؟ عیبی ندارد به چهارنفر در این مجلس که محرم شما هستند جدول افزایش قیمتها به صورت خالص را بدهید و بگویید اینقدر است، به صورت ناخالص اینقدر است و پیش بینی ما از آثار تورمی اینقدر است و رکود حاصل در بخش صنعت و بخش کشاورزی و بخش حمل و نقل اینقدر خواهد بود. اگر آنها متقاعد شدند ما هم متقاعد می شویم. بالاخره کسی در این مجلس کار کارشناسی شما را ببیند و آنالیز کند.

چرا ما نسبت به بحث تورم نگرانیم؟ آقای مصباحی یک وجهی از آن را فرمودند که وقتی حجم پول هم افزایش پیدا نکند، به دلیل تغییر ترکیب مصرف، فشار مصرفی باعث افزایش قیمتها می شود. ولی من یک نگرانی جدی‌تر دارم. طبقات پایین دست جامعه نه قادرند فشار تورمی را به طبقاب بالادست منتقل کنند و هم به دلیل اینکه سهم مصرف در درآمد آنها به شدت بالاست بیشترین آسیب را از افزایش قیمتها می‌بینند و هم به دلیل اینکه در سبد مصرفی‌شان کالاهای ضروری و اساسی وجود دارد که نسبت به قیمتها به شدت بی کشش است، بیشترین فشار تورمی را باید تحمل کنند.

برآوردهای کارشناسی صورت گرفته نشان می دهد، دهک های پایینی چهار برابر نسبت به دهک های بالایی تورم را بیشتر تحمل می کنند، یعنی اگر تورم ۱۵ درصد است پایین دستی ها ۳۰ درصد تحمل می کنند بالادستی های ۷٫۵ درصد و بالادستی ها امکان انتقالش را دارند و پایین دستی ها امکان انتقالش را ندارند، باید خودشان تحمل کنند. حالا ببینیم باز توزیعتان چقدر است. مواردی را که دیگر نمایندگان فرموند من عرض نمی کنم.

عوارض اجتماعی را ما سال ۷۳ و ۷۴ در این کشور تجربه کردیم. آقای هاشمی رییس جمهور این مملکت بودند، مدیر ضعیفی بودند؟ وزرایی که بودند، وزرای ضعیفی بودند؟ شما حرکتهای اجتماعی که در اقصی نقاط این کشور بوجود آمد، بهانه اش چیزهای مختلف بود، آیا خودمان را برای چنین مواجهه ای آماده کرده ایم؟ پیش نمی یاد؟ تحلیلهای اجتماعی که شده را ببینیم. اگر مبارزه مدنی کردند یا مقاومت مدنی کردند چطور؟ آقای فتاح فرمودند امذور ۹۵۰هزار مشترک، با برق ۱۵ تومنی قبض برقشان را نمی‌پردازند. قبض برقی که می شود ۱۲۰ تومان چند نفر نمی‌پردازند. پیش بینی کردید؟ چکار می کنید با آنها؟

جمله آخری که می خواهم عرض بکنم. عرایضم متاسفانه ناقص ماند. فرمودند ما میخواهیم گام بلند برداریم. فرموند بزرگترین طرح اقتصادی است. آقای زارعی فرمودند تاریخی ترین تصمیم اقتصادی کشور است. من واقعاً اعتقاد ندارم. سیاستهای کلی اصل ۴۴ که رهبری از سال ۷۸ به دنبالش بودند، در مورد آن نوشتند و قانون نوشته شد و اصرار دارند که این کار به نتیجه برسد، همه ابعاد اقتصادی ما را اصلاح خواهد کرد، البته در کنار آن، طرحهایی مثل اصلاح قیمتها و بازتوزیع آن حتما ضروری است، ولی این نسبت به آن از لحاظ حجم و اثرگذاری در حوزه‌های اقتصادی اصلا قابل مقایسه نیست.ما تقاضایمان این است  این گام بلندی که میخواهد برداشته شود، مثل خندقی یا مثل یک جویی می ماند که ما میخواهی از آن بپریم، ظرفیتهایمان را ببینیم و آنقدر بپریم که خدای نکرده به خودمان آسیبی نرسد، حالا اگر عوارضی داشت و قابل تحمل بود عیب ندارد.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته